Ιδρυτική Πράξη

Ειδήσεις

Πολιτειακή Σύγκριση

Οικονομία

Τράπεζες - Κόκκινα Δάνεια - Εφορία

Παιδεία - Ιστορία - Τέχνη

ΟΙ ΘΕΣΜΟΙ


  

Οι Θεσμοί.

Η λέξη κι η έννοια του Θεσμού αναδύθηκαν  κατ’ ανάγκη μέσα απ’ τη διαδικασία   αναβάθμισης της ομαδικής ζωής σε κοινωνία.         

Η κορυφαία στιγμή σ’ αυτή τη διαδικασία ,ήταν η απόφαση που πάρθηκε από την ομάδα, το σύνολο ή την συνοίκηση ,σαν λύση ,όταν τέθηκε το  μεγάλο πρόβλημα της επιβίωσης με τη μορφή της ερώτησης: 

«Πώς θα επιβιώσουν οι κάτοικοι στην συνοίκηση ,οι κάτοικοι στην ομάδα; .. 

Ο κάθε ένας μόνος του ;.. 

Όλοι μαζί  βοηθώντας ο ένας τον άλλο;.. Πώς;» … 

Κι η λύση, η απόφαση όλων , το κοινόν «η επιβίωση να πραγματωθεί βοηθώντας ο ένας τον άλλο» ήταν κι η εξήγηση, η ερμηνεία που δώσανε οι Έλληνες  για την εξέλιξη του ανθρώπινου ζώου σε Πολιτικό Ον ή Άνθρωπο. Η λύση που αναβάθμισε την συνοίκηση , σε κοινωνία και την ίδια στιγμή  σήμανε σαν καμπάνα την γένεση των Θεσμών.

Ας δούμε τι είναι ο  Θεσμός…                     

Ο Θεσμός είναι ουσιαστικό του ρήματος τίθημι ή θέτω. 

Όταν θέτω τα πιατικά στα ερμάρια, στα ντουλάπια στη κουζίνα, ή τα παλιά κι άχρηστα αντικείμενα στην αποθήκη, ή όταν θέτω το κρέας στο ψυγείο ,όχι σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν έχω φτιάξει Θεσμό..                                                                                                                                

Τι πρέπει να «θέσω» , για να δημιουργηθεί «ο Θεσμός»; Και πού;..

Όταν κάποιος θέτει  στην ομαδική ζωή, στην συνοίκηση ένα πρόβλημα θεμελιώδες για την επιβίωση με μορφή ερώτησης, τότε η λύση που θα προτείνει η συνοίκηση λέγεται Θεσμός.

Ποια είναι αυτά τα θεμελιώδη προβλήματα για την επιβίωση, οι λύσεις στα οποία γεννούν κι ορίζουν καθένα απ’τους Θεσμούς;

Πρώτα και πάνω απ’ όλα  το θεμελιώδες πρόβλημα : «Πώς θα επιβιώσει η συνοίκηση;»

Η λύση που προτείνει η συνοίκηση , το «κοινόν»  , είναι να πραγματωθεί η επιβίωση όλων με Κοινωνία βοηθών δηλαδή βοηθώντας στη συνοίκηση ο ένας τον άλλο.

Η Κοινωνία ,υπ’ αυτή την έννοια, είναι ο πρώτος Θεσμός στην Ιστορία του Ανθρώπινου ζώου, σαν όντος Πολιτικού ή σαν Ανθρώπου..

Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα, που παρουσιάστηκε στην ομαδική ζωή με τη μορφή και το περιεχόμενο της Κοινωνίας, ήταν η διάσπασή της, από την επιθετικότητα που έφερναν σ’ αυτήν τ’ ανθρώπινα ζώα μέσα απ’ την ίδια τη φύση τους. Οι διαφορές ανάμεσα στους κοινωνούς ,όταν πάρουν την έκφραση της ορμής της επιθετικότητας, γίνονται βία του ενός στον άλλο.. Τότε παρουσιάστηκε κατ’ ανάγκην το πρόβλημα, να μην θέλει εκείνος που δέχτηκε επίθεση από κάποιο μέλος στη κοινωνία να βοηθήσει στον αγώνα για την επιβίωση , στην μάχη για την λευτεριά της κοινωνίας στην οποία ανήκει ,εκείνον που τον έκλεψε, τον ξεγέλασε, τον  απάτησε τον έβρισε, τον ειρωνεύτηκε, τον προσέβαλλε με όποιο τρόπο η επιθετικότητα εκφράστηκε μέσα απ’ αυτόν. Τότε η κοινωνία δεχόμενη επίθεση μέσα απ’ τους κόλπους της ,δεχόμενη επίθεση απ’ την έμφυτη στους κοινωνούς ορμή της επιθετικότητας, αδυνατώντας να την τιθασεύσει ,να την δαμάσει, καταρρέει,  γκρεμίζεται.. Στη θέση της βοήθειας που όφειλε να δίνει ο ένας κοινωνός στον άλλο με στόχο την επιβίωση όλων, τώρα βρυχάται η τυφλή βία…

Αυτό το νέο πρόβλημα τίθεται κατ’ ανάγκη στο σύνολο , στην συνοίκηση ..

Κι η  λύση , που η συνοίκηση προτείνει, «το κοινό» απαιτεί, οι διαφορές ανάμεσα στους κοινωνούς της επιβίωσης, να λύνονται με ειρηνικό τρόπο. Προσφεύγοντας σε αμερόληπτο  Δικαστή, που θα λύσει τη διαφορά χωρίς βία, αποκαθιστώντας στην Κοινωνία , την Ισορροπία  που η επιθετικότητα  προσωρινά διατάραξε.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο γεννήθηκε ο Θεσμός της Δικαιοσύνης. Σαν αναγκαία προϋπόθεση για να πραγματώσει η Κοινωνία, τον στόχο για τον οποίο φτιάχτηκε: Την επιβίωση όλων.

Επόμενος ο Θεσμός της Οικογένειας.

Το πρόβλημα που τέθηκε υπό μορφή ερωτήματος,για να γεννηθεί τούτος ο Θεσμός αφορούσε την ορμή της αναπαραγωγής: «Πώς θα γεννηθούν τα παιδιά;.. Ελεύθερα από πρόσκαιρα σμιξίματα των γονιών, όπως ακριβώς συμβαίνει η αναπαραγωγή των θεριών στη ζούγκλα;… Ποιοι θ’ αναλάβουν τη φροντίδα να τα μεγαλώσουν;…  Θ’ αναλάβει η συνοίκηση να τα μεγαλώσει; .. Θα γεννηθούν με τα κριτήρια που ταιριάζουν στην αναβάθμιση της συνοίκησης σε κοινωνία και του ανθρώπινου ζώου σε Ον Πολιτικό ή Άνθρωπο ;» …

Το πρόβλημα κι η λύση που η κοινωνία προτείνει είναι η μορφή και το περιεχόμενο του θεσμού της Οικογένειας.

Σε  κείνα τα χρόνια της ακμής, η αναπαραγωγή ήταν κάτι το ιερό ! 

Προϊόν της ιερής δέσμευσης που συμβόλιζε η Ήρα , του γάμου! 

Σ’ αυτή την ιερή δέσμευση προχωρούσαν ζευγάρια που ετίθεντο σ’ερωτική κίνηση με κριτήριο την ομορφιά που συμβόλιζε η Αφροδίτη και την αγνότητα . Το αιώνιο σύμβολο της Αρτέμιδος!

Ο Θεσμός της Παιδείας.

Είναι η λύση που αποφάσισε η κοινωνία, όταν τέθηκε το πρόβλημα για την αγωγή των παιδιών , με τη μορφή του ερωτήματος: 

«Πώς θα μεταδώσει η κοινωνία στις νέες γενιές ,  τον τρόπο ζωής και τις γνώσεις που έχει αποκτήσει;»

Κάθε συνοίκηση, όπως η Κοινωνία Βοηθών, όταν προτείνει μια συγκεκριμένη οργάνωση για να μεταδοθούν οι γνώσεις στους νέους, έχει προτείνει τη μορφή και το περιεχόμενο στο Θεσμό της Παιδείας.

Η Οργάνωση έχει Σκοπό, Στοιχεία και Σχέσεις

Η διαβάθμιση της μετάδοσης των γνώσεων σε παιδιά, σε έφηβους και σε νέες και νέους επιμερίζει το σκοπό της παιδείας, ανάλογα με την ηλικία. 

Σκοπός στην Ελλάδα στα χρόνια της Ακμής, ήταν να μάθουν τα παιδιά, τον τρόπο για να ζήσουν λεύτερα, μέσα στο Μέτρο, στην Αυτάρκεια.. Να μάθουν τι είναι το Δίκαιο, να γνωρίσουν τις μορφές των πολιτευμάτων αλλά και το περιεχόμενο σε σχέση με το Δίκαιο όλων και την ελευθερία, να μπορούν να κρίνουν για να μπορούν να άρχουν..      

Η εκπαίδευση παρουσιαζόταν με το ανώτερό της Περιεχόμενο , στη Μορφή της Παιδείας.

Αντίθετα στα σύγχρονα σχολειά των Ελλήνων ,για 70 ολόκληρα χρόνια μέχρι σήμερα έχει σχεδιαστεί ένα πρόγραμμα πνευματικής σύγχυσης , αποτέλεσμα του οποίου είναι  οι κάτοικοι στη χώρα που γεννήθηκε η Δημοκρατία, να μην την αναγνωρίζουν!     

Να αποδέχονται σαν σε θέατρο του παραλόγου , λίγους  εκλεγμένους ν’ αποφασίζουν για όλα τα προβλήματα «κατά συνείδηση» , δηλαδή όπως «γουστάρουν» γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τις υποσχέσεις που δώσανε για να εκλεγούν! 

Να αποδέχονται μια Κοινοβουλευτική Ολιγαρχία να ονομάζεται Δημοκρατία σ’ ένα δόλιο Σύνταγμα που ποτέ δεν έχει εγκριθεί από το λαό !             

Να παίρνουν στους ώμους τους , τις ευθύνες από τις πράξεις τούτων των λίγων που οδήγησαν τη χώρα μας στην καταστροφή! Μια καταστροφή  που συντελέστηκε και δυστυχώς συνεχίζεται …

Στη χώρα μας καλλιεργείται ένα σχέδιο πνευματικής σύγχυσης ,αποτέλεσμα της οποίας είναι οι Έλληνες  να μην  αναγνωρίζουν τι είναι το Δίκαιο, να μην αναγνωρίζουν δρόμους για την επιβίωση του έθνους, να αποδέχονται την μετανάστευση και την πλημμυρίδα παρανόμων που η παγκόσμια κυβέρνηση αποφάσισε να αποικήσουν τη πατρική μας γη, να μην  αναγνωρίζουν την ολοκληρωτική διάσταση μέσα από την οποία  παρουσιάζεται σε όλα τα πολιτεύματα στην Ευρώπη ,ο νέος Μεσαίων, η παγκοσμιοποίηση!

Μ’ άλλα λόγια στην πατρίδα μας , η Παιδεία τα τελευταία 70 χρόνια έχει εκφυλιστεί σ’ απλή  εκπαίδευση εθελουσίων δούλων!

Τα Στοιχεία σαν μέρος της οργάνωσης στην εκπαίδευση, είναι τα σχολειά , οι μαθητές , οι δάσκαλοι αλλά και τα βιβλία, τα εργαστήρια , όλος ο εξοπλισμός που θα χρησιμοποιηθεί για τη μετάδοση της γνώσης.

Σχέσεις είναι οι κανόνες με τους οποίους θα λειτουργήσουν στα σχολειά οι μαθητές κι οι δάσκαλοι για να γίνει πραγματικότητα ο Σκοπός.

 Με τις Σχέσεις ,τα Στοιχεία, δάσκαλοι και μαθητές, θα κινηθούν για να πραγματώσουν το Σκοπό,που οι κυβερνήτες αποφασίζουν.

Υπενθυμίζουμε ότι το επίπεδο οργάνωσης της Παιδείας πριν τους Περσικούς Πολέμους ήταν τέτοιο ώστε στη Χίο να λειτουργούν σχολεία με 200 μαθητές.. Μια συνοίκηση μακριά από τα μεγάλα κέντρα του Ελληνικού Πολιτισμού όταν ήμασταν σε Ακμή..

Υπενθυμίζουμε ότι στην Σπάρτη από τα χρόνια του Λυκούργου  μέχρι και τους περσικούς πολέμους, η οργάνωση της μετάδοσης γνώσης στα νέα παιδιά ήταν διαφορετική από την αντίστοιχη οργάνωση στην Αθήνα. Ο σκοπός της καταγράφηκε με χρυσά γράμματα στη Παγκόσμια Ιστορία, στο «Μολών Λαβέ» στις θερμοπύλες σαν το αιώνιο οχυρό εκείνων που θέλουν να γίνουν, να είναι  και  να λέγονται Ανθρωποι!

Υπενθυμίζουμε ότι στο χιλιετή Μεσαίωνα η παιδεία ήταν σχεδόν ανύπαρκτη..

Υπενθυμίζουμε ότι η Παιδεία ήταν, είναι και θα είναι ο καθρέπτης της συνοίκησης της κοινωνίας,  του τρόπου της ζωής  σε κάθε συνοίκηση..

Ο Θεσμός του Στρατού και της Αστυνομίας.

Όταν τίθεται στη συνοίκηση το πρόβλημα με τη μορφή της ερώτησης: «Πώς θα οργανωθεί η προστασία της συνοίκησης από εξωτερικό εχθρό ή από απειλή που εμ-φανίζεται στο εσωτερικό της όπως από ληστές ή τύραννους που θέλουν να υποτάξουν και να δουλοποιήσουν τα μέλη της;»..

Σ’ αυτό το πρόβλημα η συνοίκηση ή ο αναβαθμός της με τη μορφή και το περιεχόμενο της κοινωνίας προτείνει τη λύση : «Οργάνωση στρατού για τη προστασία από εξωτερική απειλή κι οργάνωση αστυνομίας για την προστασία από εσωτερική απειλή»..Τότε, αυτή η λύση στο πρόβλημα της προστασίας της συνοίκησης από εξωτερικό εχθρό είναι ο Θεσμός του Στρατού κι η λύση στο πρόβλημα της προστασίας της συνοίκησης από εσωτερικό εχθρό είναι ο Θεσμός της Αστυνομίας..