Ιδρυτική Πράξη

Ειδήσεις

Πολιτειακή Σύγκριση

Οικονομία

Τράπεζες - Κόκκινα Δάνεια - Εφορία

Παιδεία - Ιστορία - Τέχνη


Ο Πολίτης και ο Τρόπος Ζωής

Περιεχόμενα

1.Ο Πλάτων κι ο Αριστοτέλης συμφωνούν στην ερμηνεία για τη Δημιουργία της Πόλης.
 
2.Πόλη:Η δεύτερη παράγωγος του Μέτρου.Η σχέση της με το άστυ και το city. 
Α.Η Συνοίκηση 
Β.Το Μέτρο στη Φύση.
Γ.Η Κοινωνία του Μέτρου.
Δ.Το τέταρτο μέρος, είναι ο αναβαθμός της Κοινωνίας του Μέτρου, κατ’ανάγκη σε Κοινωνία της Αυτάρκειας.. Αυτή ήταν η Πόλη  

3.Ο Πολίτης .Η σχέση με τον αστό, τον απλό κάτοικο ή τον citizen.

4.Ο Τρόπος Ζωής. Civilization ,Culture και Πολιτισμός 


1.Ο Πλάτων κι ο Αριστοτέλης συμφωνούν στην ερμηνεία για τη Δημιουργία της Πόλης.

Είμαστε υποχρεωμένοι να παρουσιάσουμε τρία αποσπάσματα δύο του Αριστοτέλη κι ένα του Πλάτωνα που σφραγίζουν ανεξίτηλα κι αποδεικνύουν όλα αυτά:

«Ο ικανός αριθμός των πολιτών προς Αυτάρκειαν καλείται Πόλις» την ίδια στιγμή που η «Πόλις είδος τι Δικαίου. Κοινωνία γαρ. Παν δε το κοινόν συνέστηκε δια του Δικαίου» .. Αριστοτέλης Πολιτικά Γ1 και Ηθικά Ευδήμεια 1242 a29-32.

Αλλά και Πλάτων Πολιτεία Β 369 b «Γίγνεται Πόλις επειδή έκαστος εξ ημών ουκ αυτάρ-
κης ,αλλά ενδεής πολλών.. Ούτω δη άρα, παραλαμβάνων άλλος,άλλον επ’ άλλου,
τον δε επ’άλλου χρεία πολλών δεόμενος, πολλούς ες μίαν οίκησιν αγείραντες κοινωνούς τε βοηθούς,ταύτη την ξυνοικία όνομα θέμεθα Πόλιν».

Το πρώτο που παρατηρεί ο ερευνητής όταν διαβάζει τα τρία τούτα αποσπάσματα είναι ότι οι μεγάλοι μας Φιλόσοφοι συμφωνούν στην ερμηνεία γένεσης της Πόλης.

Η αιτία για να γεννηθεί είναι η ένδεια , δηλαδή η έλλειψη πολλών αγαθών από κείνα που χρειάζονται για να ζήσουν , εκείνοι που «αγείρουν» που δημιουργούν την συνοίκηση. Είναι ανάγκη λοιπόν ν’ αποκτήσουν στη συνοίκηση όσα τους λείπουν.

Πώς θα τ’ αποκτήσουν ; .. Μ’ ένα και μοναδικό δρόμο.. Κοινωνώντας την αυτάρκεια..

Δηλαδή ;

Όταν στο σύνολο των συνοικούντων , κάποιος έθεσε το πρόβλημα της επιβίωσης με τη μορφή της ερώτησης:
«Πώς θα επιβιώσουμε;
Πώς θ’ αποκτήσουμε εκείνα τ’ αγαθά που είναι απαραίτητα για να ζήσουμε και μας λείπουν;..
 Ο κάθε ένας από μας μόνος;… Ή με προσπάθεια όλοι μαζί , βοηθώντας ο ένας τον άλλο;..»

Το σύνολο συμφώνησε στη λύση να γίνουν αυτάρκεις, κοινωνώντας στην ανάγκη να βοηθά ο ένας τον άλλο:
« Να είναι κοντά (παρά) ο ένας στον άλλο , ώστε να μπορεί εκείνος που έχει αυτό που λείπει από τον άλλο, να του το προσφέρει… Να λαμβάνει δηλαδή ο κτηνοτρόφος που είναι ενδεής για σιτάρι ,ή που του λείπει το σιτάρι , όσο χρειάζεται ,από το γεωργό που το παράγει κι είναι κοντά του (παρά). «παραλαμβάνων άλλος επ’ άλλου, τον δε επ’ άλλου χρεία ,πολλών δεόμενος..»
 Και να προσφέρει στο γεωργό γι αντάλλαγμα κρέας.Το κρέας που λείπει στο γεωργό.

Κι οι δυο τους κι ο γεωργός κι ο κτηνοτρόφος, όταν χρειαστούν τις υπηρεσίες του γι-ατρού ,του δάσκαλου, ή του μηχανικού ,θα τις πάρουν και θα προσφέρουν γι αυτές το σιτάρι και το κρέας που παράγουν..

Κι αν απειληθεί η λευτεριά τους κι αν απειληθεί η επιβίωσή τους , τότε όλοι μαζί σα γροθιά θα την υπερασπιστούν.. Ο ένας βοηθώντας τον άλλο..
«Οι βοηθοί» του Πλάτωνα .. Κοινωνώντας τον δρόμο για την επιβίωση που συμφώνη-
σαν, το «κοινό» ,την Αυτάρκεια …
 «Οι κοινωνοί» του Πλάτωνα…
Και γεννιέται το «Εμείς»..
 Και την ερμηνευτική σκυτάλη αδράχνει ο Αριστοτέλης ..
 Πάνω σ’ αυτό το «Εμείς» βλέπει τη βαθιά ουσία του Ανθρώπου.
Τ’ ανθρώπινου του ζώου που ρίχτηκε μέσα στη βία, στη ζούγκλα, στ’ «άλογα τα πάθη», στην αγριότητα των ορμών κι έχοντας εφόδιο την ιδιότητα της αγέλης και του Λόγου, αναδύθηκε «κατά πώς του ετάχθη» στο Όν το Πολιτικό, κατακτώντας τις ποιότητες του Ανθρώπου, στο δρόμο για να φτάσει στην Ιθάκη ,στον δρόμο για ναβρει την «γη που του υποσχέθηκε ο Θεός από τη στιγμή της Δημιουργίας» , την Πόλη την Ιερή, στο δρόμο της επιβίωσης που με το Λόγο βρήκε,τον δρόμο των «βοηθών»,στον δρόμο των «κοινωνών» της Αυτάρκειας, στο δρόμο του «Εμείς».

Για να φτάσει στο επίπεδο της Πόλης είναι ανάγκη , «πρέπει» , να δαμάσει την ζωώδη του πρώτη αρχή, τη βία μέσα του, τις ορμές.. Αυτό το «πρέπει» ορίζει μια Αξία. Είναι η αξία του Ανθρώπου, είναι η αξία εκείνων που θέλουν να φτάσουν στην Πόλη να γίνουν Άνθρωποι, να είναι και να λέγονται Άνθρωποι..

Για να φτάσουν εκεί, είναι ανάγκη ν’ αποκτήσουν όμοιες συμπεριφορές.
 Συμπεριφορές με τις οποίες θα κάνουν πράξη στη καθημερινότητα το αίτημα της βοήθειας του ενός στον άλλο. Είναι ανάγκη να δαμάζουν τη βία που γεννάνε οι ορμές. Είναι δυνατόν να επιτίθεσαι σ’ αυτόν από τον οποίο περιμένεις να σε βοηθήσει;… Όχι.. Θα ήταν αντίφαση..

Επομένως η συμμόρφωση των «κοινωνών της Αυτάρκειας» με συμπεριφορές που θα τιθασεύουν τη βία των ορμών,είναι ανάγκη. Αυτές ορίζουν το Ήθος του Ανθρώπου ..

Κι ο Αριστοτέλης την ίδια στιγμή επισημαίνει ότι αυτή η συμφωνία,να τιθασεύσω τις ορμές, να τιθασεύσω τη ζούγκλα που υπήρχε και θα υπάρχει για πάντα μέσα μου , να δαμάσω τη δικιά μου τη Φύση για χάρη της Αυτάρκειας, για χάρη του Ανθρώπου που θέλω να γίνω, είναι «κοινωνία.»
 Και συνεχίζει: «παν δεν το κοινόν , συνέστηκε δια του δικαίου».
 Δηλαδή , όλοι οι συνοικούντες συμφώνησαν ,ή «κοινώνησαν την αυτάρκεια».

 Κάθε συμφωνία, ως «κοινό» είναι είδος Δικαίου.

 Γεννά τις υποχρεώσεις εκείνων που είναι ενδεείς, δηλαδή δεν έχουν κάποια από τα απαραίτητα αγαθά, απέναντι σε κείνους που έχουν και τους τα προσφέρουν..

Γιατί;

Διότι συμφώνησαν σ’ αυτό. Είναι το «Κοινό»..
Και φυσικά οι υποχρεώσεις και τα καθήκοντα των «κοινωνούντων την αυτάρκεια»,
είναι μέρη του Δίκιου,που κτίζει την «κοινωνία αυτή»,είναι το δίκιο ή το δικαίωμα το «κοινωνικό»:

«Όσοι έλαβαν από κείνους που είναι κοντά τους (παρά),εκείνους που συμφώνησαν ή είναι κοινωνοί της αυτάρκειας (να το παραλαμβάνω),οφείλουν ή είναι δίκαιο να επιστρέ-
ψουν σ’ αυτούς το ανάλογο».

Κι ένα ακόμη ερώτημα:

«Πόσοι χρειάζονται σε μια συνοίκηση για να δημιουργείται με τη βοήθεια του ενός στον άλλο , αυτάρκεια ;»..

Ο Αριστοτέλης μιλά για τον «ικανό» αριθμό. Ικανός αριθμός,είναι ο αριθμός που θα ικανοποιήσει στην συνοίκηση, όπως θα λέγαμε σήμερα, τις ανάγκες των απαραίτητων αγαθών για την αυτάρκεια.
 Ικανός αριθμός ,ο κατάλληλος, ούτε μεγαλύτερος ούτε μικρότερος..

 Πώς θα υπολογιστεί αυτός ο αριθμός;…

 Παρατηρούμε ότι σε μια συνοίκηση, οι συνοικούντες κοινωνοί της αυτάρκειας χρειάζονται πολλά ,γιατί καθένας «είναι ενδεής πολλών» .
 Έχουν ανάγκη τροφής, ενδυμάτων, κατοικίας, ιατρικής βοήθειας, προστασίας από επίθεση εχθρών, σχολείων.. Άρα μια σειρά από επαγγέλματα μας δίνουν την εικόνα του ικανού αριθμού εκείνων που θα παράξουν την αυτάρκεια.. Γεωργοί,κτηνοτρόφοι,έμποροι,κατασκευαστές ενδυμάτων , υποδημάτων, όπλων, αρχιτέκτονες,γιατροί,δάσκαλοι,στρατιωτικοί, αστυνόμοι, έμποροι..

Ο κατάλληλος αριθμός εκείνων που αποτελούν μια συνοίκηση κι εργάζονται σ’ αυτή για να παράξουν την αυτάρκεια στα αγαθά και τις υπηρεσίες, όταν έχουν συμφωνήσει να βοηθούν ο ένας τον άλλο, τότε αποτελούν Πόλη, ή «σ’ αυτή τη συνοικία όνομα θέτουμε Πόλη»...Την ίδια στιγμή , αυτή η συμφωνία είναι το Δίκαιο.Και τούτο είναι το δομικό υλικό με το οποίο η Πόλη κτίζεται..






2.Πόλη:Η δεύτερη παράγωγος του Μέτρου.Η σχέση της με το άστυ και το city.

Ας συνοψίσουμε τα μέρη, αλλά και τη διαδικασία μέσα από την οποία η απλή συ-νοίκηση έγινε Πόλη:

Α.Η Συνοίκηση

Το πρώτο βήμα για τη δημιουργία της Πόλης, είναι η «συνοίκηση».

 Υπενθυμίζουμε για τη συνοίκηση, ότι δημιουργείται όταν «μια ομάδα απ’ ανθρώπινα ζώα ζουν σ’ ένα τόπο κάπου, όλα μαζί.»

Υπενθυμίζουμε ότι το νόημα της συνοίκησης χωρίζεται σε δύο μέρη .

Το ένα μέρος δηλώνεται στη φράση « Όλα μαζί» κι εκφράζεται με την πρόθεση «συν».

Το δεύτερο είναι ο τόπος στον οποίο συγκεντρώθηκαν για να βρουν τροφή .Ο «οίκος».

Οι συνοικήσεις στις λατινογενείς γλώσσες λέγονται «city και cities».

Από το «soci,soco, socius» απομονώθηκε το «ci»,που χρησιμοποιείται και στη σύγχρονη ιταλική γλώσσα,δηλώνοντας ένα σύνολο ,ένα απλό άθροισμα . Όταν οι Ιταλοί σήμερα θέλουν να πουν «εμείς, σαν σύνολο, σαν απλό άθροισμα»,λένε «ci».

Είναι ανάγκη για την πληρέστερη κατανόηση να παρουσιάσουμε συνοπτικά τη σχέση της έννοιας της συνοίκησης στην Αρχαία Ελλάδα, με το «άστυ».

Η «συνοίκηση» λεγόταν και «Άστυ»..

Έχουμε στην αρχαία Ελληνική Γραμματεία τη λέξη «αγρονόμος», που σημαίνει εκείνον που περιδιαβαίνει στους αγρούς , μακριά από το «άστυ» , έχοντας σαν ευθύνη για την εργασία του να τηρούνται οι νόμοι για τους αγρούς, να αποτρέψει παράνομες πράξεις σ’ αυτούς.
Σ’ αντίθεση με τον «αστυνόμο», που περιδιαβαίνει τα «άστεα, ή τα άστη» , μ’ ευθύνη να τηρούνται οι νόμοι στις συνοικήσεις..

Τα «άστη» δηλώνουν στον Όμηρο, τον τόπο στον οποίο εγείρονται τα «εύκτιστα μέγαρα» ή τα «δώματα» για τους «άνασσες».

Αυτούς δηλαδή που έχουν αξιολογηθεί από τη συνοίκηση μέσα από «γενναίες πράξεις για την επιβίωση ,ή για το ήθος με το οποίο αντιμετώπισαν προβλήματα στη συνοίκηση», σαν «άριστοι».

«Οι άνασσες» ηγούνται στην οργάνωση της συνοίκησης ,με την έγκριση όλων. Είναι «οι βασιλιάδες».Στα «άστη» εγείρονται και τα δώματα όλων των κατοίκων ,που οικούν τον τόπο για να ζήσουν απ’ αυτόν.

Όταν ο Όμηρος θέλει να παρουσιάσει την οργάνωση των οικούντων ή των κατοίκων στα άστη ,με την οποία θα ληφθούν αποφάσεις στις «αγορές» τότε χρησιμοποιεί τον όρο «Πόλις».

Οδύσσεια Δ176,Θ500-530 «υίες Αχαιών διέπραθον άστυ..κεραϊζέμεν πόλιν αιπήν..»

Β. Το Μέτρο στη Φύση.

 Το δεύτερο βήμα για τη δημιουργία της Πόλης, είναι η κατανόηση κι η συμμόρφωση τ’ ανθρώπινου ζώου με το Μέτρο που κυριαρχεί στη Φύση. Στις συνοικήσεις,οι κάτοικοι παρατηρούσαν τη Φύση.Το Μέτρο με το οποίο υπάρχει και λειτουργεί.. Ένιωσαν σαν μέρη της Φύσης ότι απαιτείται να ζήσουν σύμφωνα μ’ αυτή.. Μ’ όσα χρειάζονταν για την επιβίωση.. Ούτε λιγότερα ούτε περισσότερα.. Ένιωσαν ότι είναι ανάγκη να ζήσουν σύμφωνα με το Μέτρο..

Γ.Η Κοινωνία του Μέτρου. Το τρίτο βήμα για τη δημιουργία της Πόλης, υπήρξε η «κοινωνία» απλά ή η «κοιωνία του Μέτρου»…

Κάποτε στη συνοίκηση τέθηκε το πρόβλημα της επιβίωσης με μορφή ερώτησης ,ή δόθηκε η ερώτηση: «Πώς θα επιβιώσουμε;..
 Μ’ οδηγό το Μέτρο ,μ’ οδηγό την ίδια τη Φύση;
Ή με την αμετρία και τη συσσώρευση που είναι το πρωτότοκό της παιδί;»

 Κι η Συνοίκηση στην Ελλάδα της ακμής, αποφάσισε σαν λύση στο ερώτημα που της δόθηκε να «Κοινωνήσει το Μέτρο».Έλαβε τη μεγάλη απόφαση:«Κοινόν το Μέτρο». Και γεννήθηκε η κοινωνία.Ήταν κοινωνία του Μέτρου.

Δ.Το τέταρτο μέρος, είναι ο αναβαθμός της Κοινωνίας του Μέτρου, κατ’ανάγκη σε Κοινωνία της Αυτάρκειας.. Αυτή ήταν η Πόλη..

Δομήθηκε από την Συμφωνία για Αυτάρκεια που ήταν το Δίκαιο Όλων . Με Υποχρεώσεις και Καθήκοντα μέσα από τα οποία παρουσιάσθηκαν το Ήθος κι η Αξία του όντος του Πολιτικού ή του Ανθρώπου..

..Τέθηκε τότε ,το δεύτερο ερώτημα: «Κοινωνώντας το Μέτρο της Φύσης, ο κάθε κά-τοικος στη συνοίκηση θα είναι ενδεής πολλών, δηλαδή θα του λείπουν πολλά για την επιβίωση.. Πώς θα τ’ αποκτήσει; Ο κάθ’ ένας μόνος; .. Ή βοηθώντας ο ένας τον άλλο;» …

Κι η κοινωνία του Μέτρου έλαβε σαν απόφαση, το δεύτερον «Κοινό»!

 Να γίνει κοινωνία βοηθών για την Αυτάρκεια όλων..

 Και γεννήθηκε η Πόλη..

 Κι αυτή η συμφωνία να πραγματωθεί η αυτάρκεια όλων , με τη βοήθεια του ενός στον άλλο, ονομάστηκε Δίκαιο..
Ήταν το Δίκαιο Όλων.. Ήταν ο Θεσμός του Δίκιου.

 Η Υποχρέωση και το Καθήκον για όλους στη συνοίκηση, στη Κοινωνία του Μέτρου στη Κοινωνία των βοηθών για την Αυτάρκεια,η Υποχρέωση και το Καθήκον όλων ,να δίνουν την βοήθεια που χρειάζεται ένας κοινωνός και να παίρνουν απ’αυτόν ανάλογη βοήθεια σε κάθε περίπτωση χρείας ή ανάγκης.
 Κατ’ αυτόν τον τρόπο,οι κοινωνοί συνήθισαν στη καθημερινή τους ζωή να βοηθάνε ο ένας τον άλλο.
Συνήθισαν να συμπεριφέρονται όμοια βοηθώντας ο ένας τον άλλο.
Αυτή η συνήθεια όλων ,να συμπεριφέρονται στη συνοίκηση βοηθώντας ο ένας τον άλλο, ονομάστηκε Ήθος του όντος του Πολιτικού.Ήταν το Ήθος , κείνου του όντος που ‘κτισε μ’ αυτή τη βοήθεια την Πόλη πάνω στη συνοίκηση ,πάνω στην Κοινωνία του Μέτρου, για την Αυτάρκεια όλων . Ήταν το ήθος του Ανθρώπου.

Και το «πρέπει» , να τιθασεύσω τις ορμές και τη βία π’αυτές παράγουν, απειλώντας την ύπαρξη της επιβίωσης , απειλώντας την Κοινωνία του Μέτρου , απειλώντας την Κοινωνία της Αυτάρκειας όλων, απειλώντας την ίδια την Πόλη ,αυτό το «Πρέπει» ήταν κι είναι η Αξία του όντος που δημιούργησε την Πόλη,η αξία του Όντος του Πολιτικού ,η αξία του Ανθρώπου..

Η ανάλυση αυτή, δεν επιτρέπει να μεταφράζεται το «city», με την ιερή για το νόημά της λέξη Πόλη,που φωλιάζει μέσα σ’ αυτή χιλιάδες χρόνια τώρα. Αντίθετα το «city» είναι μόνο το πρώτο βήμα για να αναβαθμιστεί η συνοίκηση σε Πόλη.
«City» είναι η Συνοίκηση. Δεν είναι η «Πόλη»..

Το πρόβλημα στη μετάφραση, είναι ένα πρόβλημα που εμφανίζεται μόνο στη χώρα μας.

Εδώ , στην Ελλάδα μεταφράζουν τα «cities» , Πόλεις. Εδώ που γεννήθηκε η Πόλη όταν η συνοίκηση κατανόησε το Μέτρο στη Φύση κι αποφάσισε να συμμορφωθεί μ’αυτό, αναβαθμιζόμενη μ’ αυτήν την απόφαση σε Κοινωνία του Μέτρου και της Αυτάρκειας. Δίνοντας σ’ αυτή την απόφαση, σ’ αυτή τη συμφωνία, σ’ αυτό το Κοινό τ’ όνομα του Δίκιου όλων . Και κτίζοντας μ’ αυτό το υλικό, με το Δίκιο όλων ,«βοηθώντας ο ένας τον άλλο» την Πόλη την Ιερή.

Πώς είναι δυνατόν,να σβήνουμε εδώ στην πατρίδα της Πόλης, στην πατρίδα της αυ-τάρκειας, στη πατρίδα που το Μέτρο της Φύσης συμφωνήθηκε να γίνει και Μέτρο στην ομαδική μας ζωή, πώς είναι δυνατόν να σβήνουμε και να πετάμε αυτή την εννοιολογική διάκριση,πώς είναι δυνατόν να σβήνουμε και να πετάμε τούτο τον πνευματικό μας πλούτο στο καλάθι των αχρήστων, πώς είναι δυνατόν να γενικεύουμε και να λέμε, να ονομάζουμε ,μόνον εμείς οι Έλληνες κάθε συνοίκηση ,κάθε «city» που κυριαρχεί η βία, η φτώχεια, η εγκληματικότητα, η αδιαφορία του ενός στον άλλο η εξαπάτηση ,όπως τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, τη Σιγκαπούρη , τη Βαγδάτη ,ακόμη και τις δικές μας συνοικήσεις τα δικά μας άστη, την Αθήνα,την Πάτρα, πώς είναι δυνατό να ονομάζουμε τα «cities» που σε κάθε δευτερόλεπτο γίνεται ένας φόνος, μια ληστεία ,ένας βιασμός πώς είναι δυνατόν να τ’ ονομάζουμε «Πόλεις»;….

Γιατί ;….

Πώς είναι δυνατόν, να μεταφράζουμε «Πολίτες», τους κατοίκους στ’ άστη, τους αστούς αλλά και τους κατοίκους στα «cities», τους «citizens»;

Γιατί ;….





3. Ο Πολίτης .Η σχέση με τον αστό, τον απλό κάτοικο ή τον citizen.

«Ο Πολίτης παράγεται κατ’ ανάγκη,όταν η ομαδική ζωή η απλή συνοίκηση, αναβαθμίζεται μ’ απόφαση όλων σε Κοινωνία της Αυτάρκειας».



Οι κάτοικοι στις συνοικήσεις ,στ’ άστη λέγονταν στην Ελλάδα «αστοί». Κι οι κάτοικοι στα «cities» λέγονταν και λέγονται σ’ όλη τη γη «citizens».


Πολίτης δεν είναι ο απλός σημερινός κάτοικος σε μια περιοχή,σε μια συνοίκηση, σ’ ένα Άστυ,ή σ’ ένα city.

Ο Πολίτης ερευνάται από τον Αριστοτέλη στα Πολιτικά στο Γ1.

 Σε μια προσπάθεια του μεγάλου επιστήμονα και φιλόσοφου να καταγράψει και να ερμηνέψει την Ακμή των Ελλήνων,στα χρόνια εκείνα, που ο μεγάλος μας Πολιτισμός βρισκόταν στη Δύση του.

 Ο μεγάλος Σταγειρίτης παρουσιάζει ένα κριτήριο για να αποδοθεί σ’ένα κάτοικο ο τίτλος τιμής «πολίτης»:

Για να είναι κάποιος πολίτης πρέπει να έχει το δικαίωμα «Μετέχειν Αρχής και Κρίσεως»,δηλαδή να έχει το δικαίωμα να άρχει και να κρίνει, σε οποιοδήποτε πρόβλημα στην ομαδική ζωή..

Να παίρνει αποφάσεις στα προβλήματα που παρουσιάζονται στη ζωή ,αλλά και να επιβραβεύει τους άξιους και να τιμωρεί τους ανάξιους. Από κοινούς κλέφτες,μέχρι «πολιτικούς» υπεύθυνους για όποια καταστροφή έχουν προκαλέσει στη χώρα που κατοικεί.

Δεν ήταν λοιπόν τότε , αλλά και δεν μπορεί να είναι πάντοτε ο κάτοικος μιας χώρας «πολίτης».

 Και συνεχίζει ο Αριστοτέλης για τούτο,«οι κάτοικοι σε Ολιγαρχίες δεν είναι πολίτες. Αντίθετα οι κάτοικοι σε Δημοκρατίες είναι.. Έστι γαρ τις ,ος εν Δημοκρατία καλείται πολίτης, εν Ολιγαρχία πολλάκις ουκ έστι»..

Γιατί έθεσε ο Αριστοτέλης τούτο το κριτήριο;

 Γιατί απαίτησε ,για να ονομάσουμε ένα κάτοικο σε μια συνοίκηση, σ’ ένα άστυ ή σ’ ένα city πολίτη, να ‘χει το δικαίωμα να «άρχει και να κρίνει»; .. Πώς γεννήθηκε αυτό το κριτήριο για να είναι κάποιος πολίτης;…

Αυτό το κριτήριο υπήρξε,γεννήθηκε, παράχθηκε κατ’ ανάγκη , από τη πρώτη στιγμή που η ομαδική ζωή η συνοίκηση, αναβαθμίστηκε σε «κοινωνία»..

Όταν τέθηκε στη συνοίκηση η ερώτηση «πώς θα λύνουμε τα προβλήματα στην ομαδική μας ζωή; ..

Κι η λύση στο πρόβλημα,ο πρώτος Θεσμός στη συνοίκηση, ήταν: Mε απόφαση όλων!

 Κάθε πρόβλημα να δίνεται με τη μορφή ερώτησης στο σύνολο και το σύνολο, δηλαδή η συνοίκηση να το συζητά για να βρει την ορθή λύση.
 Κι όταν ,κατ’ αυτόν τον τρόπο βρισκόταν η λύση, τότε η συνοίκηση την κοινωνεί .
Ήταν η συμφωνία στην ομάδα ,στην συνοίκηση,η συμφωνία όλων ,η απόφαση όλων να λυθεί το πρόβλημα με τη λύση αυτή...Η λύση αυτή ήταν το κοινό».

Τότε οι κάτοικοι στη συνοίκηση,μ’αυτήν την απόφαση αναβαθμίζονταν σε «Πολίτες»..

Ήταν εκείνοι που αποφάσιζαν κατ’ αυτόν τον τρόπο, να λύνουν κάθε πρόβλημα π’ αντιμετώπιζε η συνοίκηση.

Ήταν εκείνοι που σύμφωνα με το κριτήριο του Αριστοτέλη «άρχουν και κρίνουν»: Τι;… Ν’ αποδεχτούν το Μέτρο της Φύσης σαν τρόπο ζωής.

Ήταν εκείνοι που στην Ιστορία μας «άρχουν και κρίνουν»: Τι;..
Την Αυτάρκεια σαν Τρόπο ζωής.

Ήταν εκείνοι που για πρώτη φορά στην Ελλάδα «άρχουν και κρίνουν»: Τι;..
Ότι βοηθώντας ο ένας τον άλλο θα κατακτήσουν την αυτάρκεια για να επιβιώσουν.

Ήταν εκείνοι που για πρώτη φορά στην Παγκόσμια Ιστορία «άρχουν και κρίνουν»: Τι;.. Ότι η συνοίκηση, δεν έχει ανάγκη τη συσσώρευση του πλούτου..

Ήταν οι πολίτες.. Τα όντα τα Πολιτικά.Που αναδύθηκαν από τη ζωώδη τους πρώτη αρχή με διαβατήριο αυτήν την απόφαση.
Που κατέκτησαν μ’ αυτήν την απόφαση τις ανθρώπινες ποιότητες.

Υπενθυμίζουμε ότι στο ίδιο κείμενο , ο Αριστοτέλης, ερμηνεύοντας τον τρόπο ζωής των Ελλήνων εκείνα τα χρόνια, συναρτά ευθέως ανάλογα την αυτάρκεια με την εξέλιξη μιας συνοίκησης σε Πόλη. Υπενθυμίζουμε ότι ορίζει σαν «Πόλη τον ικανό αριθμό των πολιτών προς αυτάρκεια».

Γιατί;

Είναι φυσικό, όταν ο κάτοικος έχει αποκτήσει Γνώση για να έχει τη δυνατότητα να Κρίνει και επομένως να έχει τη δυνατότητα να Άρχει ,δηλαδή να παίρνει την απόφαση να αρνη-
θεί την πλεονεξία και να αρκείται στα απαραίτητα για την επιβίωσή του.
 Ήταν η ιστορική στιγμή,που ο κάτοικος έχει βιώσει το Μέτρο που κυριαρχεί στη Φύση κι έχει τη βεβαιότητα ότι ήταν ,είναι και θα είναι πάντοτε Άριστο!

Αυτή η βεβαιότητα,αυτή η Γνώση ,παρήγαγε την θέληση σεβασμού αλλά και συμμόρφω-
σης των κατοίκων με τη Φύση,οδήγησε δηλαδή κατ’ ανάγκη στον δρόμο της Αυτάρκειας.


Η συμφωνία της συνοίκησης, στο Μέτρο της Φύσης κι η παραγόμενη κατ’ ανάγκη συμφωνία στην Αυτάρκεια, είναι η σκάλα που βγάζει τον κάτοικο από την ζούγκλα μέσα στην οποία γεννήθηκε, τον ταξιδεύει ψηλά πάνω από τους χώρους της βίας από τους χώρους των ανεξέλεγκτων ορμών και τον θέτει κύριο, αφέντη ,δημιουργό εκεί ψηλά !

Σ’ ένα επίπεδο αίολο ,σ’ ένα επίπεδο πάνω απ’ την αγριότητα και τη ζούγκλα των ορμών!
 Για να δημιουργήσει σ’ αυτό το επίπεδο, να κτίσει τη Πόλη την Ιερή !
 Με υλικό, τη συμφωνία όλων των δημιουργών να ζήσουν σ’ αυτή! Με υλικό δηλαδή το Δίκιο Όλων! Που ειρηνεύει και καθιστά την συνοίκηση Λεύτερη!
 Μια Απόφαση,μια Συμφωνία όλων να τιθασεύσουν τη βία,τις ορμές για να δημιουργή-
σουν ,να κτίσουν την Πόλη!

Αυτή η απόφαση, αυτή συμφωνία όλων, είναι η φωτεινή αλυσίδα που δένει με τη θέλησή τους , τ’ ανθρώπινα τα ζώα στο άρμα του «Εμείς»..

 Και σε τούτο τ’ άρμα ηνίοχος ήταν είναι και θα είναι ,εκείνος που θέλει να είναι και να λέγεται Άνθρωπος..

Ο δημιουργός της Πόλης..

 Εκεί, δημιουργώντας και κτίζοντας την Πόλη, μέσα απ’ αυτή τη θέληση να την δημι-ουργήσουν,μέσα απ’ τις καθημερινές πρακτικές για να την κτίσουν,κατακτούν το ήθος του Ανθρώπου,κατακτούν τις ποιότητες του Ανθρώπου,αναβαθμίζουν το απλό ανθρώπι-
νο ζώο μέσα στο οποίο γεννήθηκαν, αναβαθμίζουν τον ίδιο τους τον εαυτό, από απλό κάτοικο από απλό αστό ή από απλό citizen, σε Πολιτικό Όν ή σε Ανθρωπο.



4.Ο Τρόπος Ζωής. Civilization ,Culture και Πολιτισμός



Σε κάθε συνοίκηση, σε κάθε city υπήρχε και υπάρχει ένας Τρόπος ζωής..

Τι είναι αυτός ο Τρόπος;.. Ποια είναι τα μέρη του;..

Η λέξη Τρόπος, αναφέρεται από τον Ηρόδοτο όταν δίνει το στίγμα του Έθνους των Ελλήνων:

«Το Ελληνικόν εον τε όμαιμόν τε και ομόγλωσσον. Ιδρύματα και θυσίαι θεών τε κοινά , ήθεά τε ΟμόΤροπα.. Ή το έθνος των Ελλήνων έχει κάτι το αυτόν ,ή το ίδιον στο αίμα και στη γλώσσα.. Τα ιδρύματα και οι θυσίες προς τους Θεούς είναι κοινά .. Και τα ήθη, οι συμπεριφορές δηλαδή στα μεγάλα γεγονότα στη ζωή,γίνονται με Τρόπο Όμοιο»..

Ο Τρόπος της αναπαραγωγής.. Οι οικογένειες..

Ο Τρόπος γιορτής για την γέννηση ..

Ο Τρόπος θρήνου για το θάνατο..

Ο Τρόπος εκπαίδευσης των παιδιών…

Ο Τρόπος παραγωγής των προϊόντων που χρειάζονται για την επιβίωση..

Ο Τρόπος θρησκείας..

Στις γλώσσες που παράγονται από τη λατινική, στα Αγγλικά, στα Γαλλικά , Γερμανικά Ισπανικά και άλλες, ο Τρόπος ζωής λέγεται «civilization».

Είναι σύνθεση του ci που σημαίνει «το σύνολο , το άθροισμα εκείνων που συγκροτούν τη συνοίκηση, το city» και της λέξης «vita» που σημαίνει «ζωή».

Στον Τρόπο κάθε λαού, ή στο civilization,ένα μέρος ,εκείνο που χρειάζεται εκπαίδευση , καλλιέργεια των νέων για να κατακτηθεί απ’ αυτούς, λέγεται «culture», από το ρήμα «cultivate» που σημαίνει «καλλιεργώ».

Για τους Έλληνες ,όλοι οι Τρόποι , όλα τα civilizations και τα cultures ήσαν και είναι πάντοτε άξια σεβασμού..

Όμως ο Τρόπος των Ελλήνων, σε κείνα τα χρόνια της λάμψης της Πόλης της Ιερής ο-νομάστηκε αιώνες αργότερα «Πολιτισμός»..

Πότε;… Από ποιον ;..

Ήταν στα χρόνια που ξέσπασε η Γαλλική Επανάσταση..

 Ο Αδαμάντιος Κοραής ζούσε στο Παρίσι..

Είχε φύγει απ’ τη Σμύρνη, αφήνοντας την στρωμένη δουλειά του εμπόρου π’ ασκούσε μ’ επιτυχία ο πατέρας του κι έφτασε στη Γαλλία για να σπουδάσει. Αρχικά φιλολογία και τελικά Ιατρική ..
 Τέλειωσε ένα μεγάλο κύκλο σπουδών στο Πανεπιστήμιο κι όταν ξέσπασε η Επανάσταση ασκούσε στο Παρίσι το επάγγελμα του γιατρού..
 Είδε τους Γάλλους να ξεσηκώνονται για πρώτη φορά στην Ιστορία τους ,μετά από το βαθύ Μεσαιωνικό λήθαργο.. Είδε το λαό να παίρνει αποφάσεις,γονιμοποιώντας την Αναγέννηση του Ελληνικού Πνεύματος και το Διαφωτισμό που προκάλεσε..
 Είδε το λαό να άρχει και να κρίνει.. Είδε το λαό να τιμωρεί μ’ αποκεφαλισμό μονάρχη κι ευγενείς..
 Είδε να φανερώνεται για πρώτη φορά μετά τη μεγάλη ακμή των Ελλήνων ,ο δρόμος από Φως εκείνων που «άρχουν και κρίνουν»,ο δρόμος της «Πόλης» κι είπε: «Γεννιέται ξανά ο Πολιτισμός»…

Η φράση του,ήταν αρκετή για να χρησιμοποηθεί από τους προπαγανδιστές των τύραν-
νων στην Ελλάδα , η λέξη «Πολιτισμός» σαν γενίκευση μέσα στην οποία αφανίζονται οι διαφορές των Τρόπων ζωής στα cities , οι διαφροές των civilizations, από τον Τρόπο ζωής στην Πόλη την Ιερή..

Κι οι τύραννοι στο soft ware, στο σχέδιο εκπαίδευσης των νέων, μετέφρασαν κάθε civilization πολιτισμό κι αφάνισαν τις διαφορές π’ αναβαθμίζουν τα civilization σε Πολιτισμό.

Κρύψανε μ’ επιμέλεια και λεπτομέρεια χειρουργική τον Τρόπο ζωής στη συνοίκηση που κοινώνησε το Μέτρο της Φύσης κι έγινε κοινωνία της Αυτάρκειας..

Κρύψανε την αιτία ,το γιατί η Κοινωνία της Αυτάρκειας ,αρνήθηκε τη συσσώρευση του Πλούτου..

 Κρύψανε ότι η δυνατότητα,να παίρνει η συνοίκηση ή ο λαός σ’ ένα «οίκο» ή σε μια χώρα τις αποφάσεις στα προβλήματα στη ζωή και να κρίνει,«μετέχοντας Αρχής και Κρίσεως»
ήταν κι είναι ο μοναδικός Τρόπος για να κατακτήσει η συνοίκηση ή ο λαός τ’ απαραίτητα για τη ζωή..
Ήταν κι είναι ο μοναδικός Τρόπος για ν’ ανοίξει για τη συνοίκηση ή για το λαό ,ο δρόμος από Φως που φτάνει στην Πόλη..
Ο δρόμος που όποιος έχει τη θέληση να τον διαβεί θ’αναβαθμιστεί απ’το απλό ανθρώπι-
νο ζώο στη συνοίκηση,στο city,στ’άστυ σε Ον Πολιτικό,σε Πολίτη ή σ’ Άνθρωπο ..

Κρύψανε ότι στην Αμερική, στην Αγγλία ,στη Γερμανία ,σ’ όλες τις χώρες που ‘χουν την δύναμη να ελέγχουν τη ζωή πάνω στη γη, χρησιμοποιούν την ελληνική λέξη «politics»,για να δηλώσουν στις γλώσσες τους,την ελληνική λέξη «government»..

Εδώ στη χώρα που γεννήθηκε ,η Πόλη, ο Πολίτης κι ο Πολιτισμός, οι κάτοικοι αγνοούν το απλό αλλά συγχρόνως βαθύ νόημά τους , το νόημα που ξεχωρίζει τη Πόλη από τ’ άστυ ,το city, το νόημα που ξεχωρίζει τον Πολίτη, από τον αστό ή τον citizen το νόημα που ξεχωρίζει τ’απλά civilization από τον Ιερό τον Πολιτισμό της Κοινωνίας της Αυτάρ-
κειας..
 
Θύματα του δόλιου σχεδίου που εφάρμοσαν στην εκπαίδευση οι τύραννοι, θύματα του όπλου τ’ολοκληρωτισμού, του όπλου της «γενίκευσης» που μηδενίζει τις διαφορές και τον πλούτο στη Φύση!
 Εδώ στη χώρα που γεννήθηκε ,η Πόλη, ο Πολίτης κι ο Πολιτισμός, οι κάτοικοι όταν ακούνε για πολιτική στο μυαλό τους η πρώτη εικόνα που σχηματίζεται,είναι η εικόνα των «Κομμάτων», η εικόνα των διεφθαρμένων στελεχών που λεηλατούν τη ζωή του λαού.
 Κι αυτή η ολοκληρωτική γενίκευση τους κάνει να αποστρέφουν με σιχασιά το βλέμμα από την πολιτική . Από το νόημα του «πολίτη»..

 Ποτέ δεν έμαθαν ότι πολίτης σημαίνει «παίρνω αποφάσεις σε κάθε πρόβλημα που παρουσιάζεται στην ομαδική ζωή»..
 Αποστρέφοντας όμως το βλέμα απ’ αυτό, αποστρέφουν το βλέμα κι απ’ το θεμελιώδες νόημα για την αναβάθμιση τ’ανθρώπινου του ζώου,σε Όν Πολιτικό ,σ’ Άνθρωπο.

Ενώ οι ξένοι , έμαθαν μέσ’ απ’ την Αναγέννηση του Ελληνικού Πνεύματος και τον Διαφω-τισμό να χρησιμοποιούν τις ελληνικές λέξεις πολιτική και κυβέρνηση με το νόημα που γεννήθηκε εκείνα τα χρόνια στην Ελλάδα,έμαθαν ότι η πολιτική σημαίνει το γκοβέρνο κι ήταν κι είναι η οργάνωση ή ο τρόπος για να κυβερνηθεί μια χώρα, ή ο τρόπος με τον ο-ποίο παίρνονται οι αποφάσεις για να λυθούν τα προβλήματα στην ομαδική ζωή, αντίθε-τα, εμείς, οι απόγονοι εκείνων που γέννησαν κι ανέπτυξαν τούτες τις έννοιες, αγνοούμε τη γέφυρα,που μεταφέρει δι αυτών των νοημάτων σε κείνη τη λαμπρή περίοδο για την Παγκόσμια Ιστορία..

Δηλαδή; …

Τι είναι το Πολίτευμα;…

Τι είναι η κυβέρνηση ;

Το γκοβέρνο ή το government;…