Δίκαιον- Φυσικόν Κοινωνικόν Δικαίωμα

 

Η αγνότητα των μαθητών στην ηλικία της εφηβείας , εκφράζεται μέσα  απ΄ την αγω-νιώδη τους ερώτηση:                                                                                                             «Δάσκαλε τι είναι το Δίκαιο;                                                                                                  Υπάρχει;                                                                                                                                     Πού;                                                                                                                                                  Πώς θα το καταλάβουμε, πώς θα το κατανοήσουμε, πώς θα βεβαιωθούμε για την ύ-παρξή του;…………                                                                                                                           Αν υπάρχει , δεν έχει δύναμη; Αν έχει δύναμη, γιατί για αιώνες πάνω στη γη κυριαρ-χεί στην ομαδική μας ζωή τ’ άδικο,  μέσα από πολιτεύματα μοναρχικά,  ολιγαρχικά  τυραννικά, πολιτεύματα ολοκληρωτικά με θεσμούς,με μηχανισμούς εξουσίας και υ-ποταγής, με νόμους και δικαστήρια που βασανίζουν χωρίς έλεος τους λαούς;»… 

Κι η απάντηση του δάσκαλου,μέσα απ’ τον απόηχο της ιστορίας,με τη  φωνή της ίδι-ας της ιστορίας:

Το Δίκαιο είναι η καρδιά της ζωής.                                                                                                     Η φωτεινή ελπίδα γύρω από την οποία στήνουν το χορό της ζωής  οι λαοί πάνω στη γη για 10 εκατομμύρια χρόνια. Από τη στιγμή που εμφανίζεται τ’ ανθρώπινο το ζώο πάνω σ’ αυτή.                                                                                                                                                    Και στο πέρασμα των αιώνων,στον  ίδιο ρυθμό αυτής της φωτεινής ελπίδας,τούτου του φωτός, θα συνεχίζουν οι λαοί να σέρνουν τον ίδιο χορό, μέχρι τις εσχατιές του χρόνου.                                                                                                                                            Ο ίδιος χορός , ο ίδιος ρυθμός, το ίδιο φως από τις Θερμοπύλες,μέχρι τα Δερβενάκι-α,  από το Μανιάκι μέχρι τη βροντερή λαλιά του ΟΧΙ που πάγωσε τον Φασισμό στα βουνά της Πίνδου κι έγινε ο μόνιμος εφιάλτης σε κάθε μορφή Ολοκληρωτισμού με-χρι σήμερα. Ένας ρυθμός από ελπίδα και  φως ,ένας χορός θυσίας στο βωμό της Αν-θρωπιάς.

Το Δίκαιο είναι το πανίσχυρο ρεύμα, είναι ο χείμαρρος  που χωρίζει τη ζούγκλα των ορμών,τη βία, από την Πόλη την Ιερή. Την Πόλη που κτίστηκε μ’ αυτό το υδάτινο μα σταθερό στην αιωνιότητα στοιχείο.Την Πόλη,που δεν είναι το city,δεν είναι οι απλές αστικές συνοικήσεις .                                                                                                     Σ’αυτήν την Πόλη την Ιερή ,θα φτάσουν περνώντας τούτο το χείμαρρο,μόνον εκείνα απ’ τ’ Ανθρώπινα ζώα που γεννιούνται  όπως η ίδια η Φύση προστάζει, στη ζούγκλα των ορμών, μόνο εκείνα που θέλουν να γίνουν ,να είναι και να λέγονται Άνθρωποι.                        Σ’ αυτόν το χείμαρρο, σ’ αυτό το πανίσχυρο υδάτινο ρεύμα θα βαπτισθούν στο όνο-μα του  Ανθρώπου και μέσα από μια Κάθαρση Ιερή  θα εισέλθουν στο χώρο των ό-ντων των Πολιτικών,στη Πόλη,στον προαιώνιο χώρο που ήταν Θέλημα του Θεού θέ-λημα της ίδιας της μάνας Φύσης, να δημιουργήσουν  εκείνα τ’ ανθρώπινα ζώα που θα θελήσουν να  κατακτήσουν τις ποιότητες του Ανθρώπου.

Α.Υπάρχει το Δίκαιο ; Πού; Ποια είναι η μορφή του ; Ποιο είναι το Πε-ριεχόμενό του;

1.Αναζητώντας το Δίκαιο:Η Αναλογία κι η ομοιότητα στα μαθηματικά και στη κα-θημερινή μας ζωή ο δρόμος που οδηγεί σ’ αυτό.

Κάθε ανθρώπινο ζώο , φτιάχτηκε από την ίδια τη Φύση , να έχει 5 αισθήσεις. Βλέπει ακούει, γεύεται, μυρίζει , αγγίζει.. Έχει όμως και μια τεράστια σε χωρητικότητα μνή-μη, μέσα στο νου.                                                                                                                           Εκεί ,χρησιμοποιώντας την ιδιότητα της Λογικής,πρώτα απόλα λογίζει.Κάνει δηλαδή πράξεις αριθμητικές.Προσθέσεις,αφαιρέσεις,πολλαπλασιασμούς και διαιρέσεις.                                                                                                             Λογίζει ή λογαριάζει και τις λεγόμενες στην αριθμητική «αναλογίες».                   Μαθαίνει για παράδειγμα ,ότι όταν σ’ ένα κλάσμα ,ο αριθμητής κι ο παρονομαστής  μεταβάλλονται με τέτοιο τρόπο ώστε τα πηλίκα να είναι ίσα μ’ ένα σταθερό αριθμό τότε τα ποσά των αριθμητών , μεταβάλλονται  «ανάλογα» με τα ποσά των παρονο-μαστών.                                                                                                                                             Κατ’ αυτόν τον τρόπο, αν στο κλάσμα 1/2, πολλαπλασιάσω τον αριθμητή και τον πα-ρονομαστή με την ίδια ομάδα αριθμών όπως το 2,3,4,.. τότε προκύπτουν μια σειρά από κλάσματα που είναι ίσα:  1/2=2/4=3/6=…=0.5……                                                Μαθαίνει ότι τα ποσά στα κλάσματα, τα ποσά του αριθμητή 1,2,3,…και του παρονο-μαστή  2,4,6,… μεταβάλλονται «ανάλογα».                                                                     Πότε;.. Όταν τα  ποσά μεταβάλλονται με τέτοιο τρόπο ώστε το πηλίκο τους να είναι σταθερό, ταυτό  ή ίδιο ή ίσο μ’  ένα αριθμό.                                                                                                                                              Είναι σημαντικό να παρατηρήσουμε την ύπαρξη  μιας ομοιότητας  ανάμεσα στα πο-σά που μεταβάλλονται ανάλογα.                                                                                             Ποια είναι αυτή η ομοιότητα; Το πηλίκο των ποσών που μεταβάλλονται. Είναι στα-θερό, ίδιο ή ταυτό  μ’  ένα αριθμό.                                                                                                Στο παράδειγμά μας ,με τον σταθερό αριθμό 0.5=1/2..

Η αυστηρή έννοια της αναλογίας στο χώρο των μαθηματικών,αυστηρή διότι απαιτεί έλεγχο με μετρήσεις ακριβείας, επεκτείνει την νοηματική της χρήση στη καθημερινή μας ζωή.

Σ’ αυτή την καθημερινότητα, οι μετρήσεις των ποσοτήτων χαλαρώνουν.                         Δεν  χρειάζεται να μετρήσουμε με ακρίβεια και να διαιρέσουμε, δεν χρειάζεται να βρούμε το σταθερό ίδιο αριθμό στα μεταβαλλόμενα ποσά, για να μιλήσουμε για α-ναλογία. Ο Αριστοτέλης μίλησε για τούτο, χρησιμοποιώντας το ρήμα ισάζω : «Με την αναλογία Ισάζω…Τι ισάζω; Τα διαφορετικά». Δηλαδή; …                                                                                                               

Ας δούμε μερικά παραδείγματα:                                                                                 «Συναντώνται δύο γνωστοί, ο Κώστας με την Έλλη .Ο Κώστας δίνει το χέρι του κι ένα χαμόγελο. Κι Έλλη ανταποδίδει το χαιρετισμό και το χαμόγελο.»                                                                                                                                                  Είναι δυνατόν να μετρήσω τα χαμόγελα;.. Σαν έκφραση στο πρόσωπο; .. Σαν δήλω-ση συμπαθείας του ενός προς τον άλλο; .. Σαν αισθητικό αποτέλεσμα ;.. Όχι.. Όμως είναι σωστό να  «ισάσεις αυτό που πήρες , δίνοντας κάτι δικό σου»..                                                          «Στο σχολείο, ο καλός μαθητής Θανάσης, βοηθά τη μέτρια μαθήτρια τη Νίκη. Δίνει  εξηγήσεις σε δύσκολες εξισώσεις, σε προβλήματα στη φυσική ,δίνει δικές του εργα-σίες, όποτε η Νίκη έχει ανάγκη.. Κάποια μέρα ο Θανάσης δέχεται επίθεση από εξω-σχολικούς .. Η Νίκη τρέχει και τον βοηθά..»                                                                            Είναι δυνατόν να μετρήσω την προσφορά βοήθειας του Θανάση στα μαθήματα ; Υπάρχει κάποιος μετρητής , κάποιο όργανο για τούτο το σκοπό; ..Όχι..                               Είναι δυνατόν να μετρήσω τη βοήθεια της Νίκης στο Θανάση , όταν δέχτηκε επίθε-ση από εξωσχολικούς ; Όχι..                                                                                                      Είναι διαφορετικά τα γεγονότα. Σε κάποια απ’ αυτά ο Θανάσης έδωσε βοήθεια όταν η Νίκη είχε ανάγκη.Και σε διαφορετική περίπτωση η Νίκη που πήρε τη βοήθεια από τον Θανάση,έδωσε ή ίσασε την βοήθεια που πήρε απ’ αυτόν,δίνοντας τη δικιά της.

«Ο κύρ Στέλιος είναι κτηνοτρόφος σε χωριό της Ευρυτανίας.Αμόρφωτος,δεν έχει πά-ει στο σχολειό, δεν ξέρει να διαβάζει.  Γνωρίζει από την ανάγκη  για την επιβίωση να κάνει πράξεις αριθμητικής. Προσθέσεις,αφαιρέσεις ,πολλαπλασιασμούς και γινόμε-να.. Έχει ένα γιο ,που σπουδάζει κτηνίατρος στη Θεσσαλονίκη..                              Κάθε Πάσχα, σφάζει 60 από τα  καλύτερα του κατσίκια και τα πουλά στον Πέτρο τον κρεοπώλη στο Καρπενήσι.  Δέκα  με δώδεκα κιλά κάθε κατσίκι, περίπου 700 κιλά το κρέας, που πουλά στον κρεοπώλη.                                                                                                                              Ο κυρ Στέλιος, γνωρίζει τη τιμή στην οποία πουλιέται το κατσίκι από τους κρεοπώ-λες. Είναι 10 ευρώ το κιλό.                                                                                                              Έχει συμφωνήσει με τον Πέτρο να παίρνει για κάθε κιλό, 5 ευρώ. Υπολογίζει αυτό το Πάσχα να εισπράξει 3500 ευρώ.                                                                                          Έχει μεγάλη ανάγκη φέτος.Το παιδί,στη Θεσσαλονίκη αρρώστησε, σχεδόν έπαθε πε-ριτονίτιδα κι είναι ανάγκη ζωής να κάνει χειρουργική επέμβαση.Όλα γίνηκαν ξαφνι-κά. Και να η ανάγκη για έκτακτο ταξίδι στη Θεσσαλονίκη για να βοηθήσει το παιδί, να οι  γιατροί ,να τα έξοδα .. Όλα μαζί ίσως ξεπεράσουν τα δύο χιλιάρικα..Και δεν έχει..

Ευτυχώς , ήταν κοντά στο Πάσχα και θα μπορούσε να πάρει ένα είδος προκαταβο-λής από τον Πέτρο τον κρεοπώλη, αυτά τα δυο χιλιάρικα που ΄χε ανάγκη για να χει-ρουργηθεί το παιδί.. Έτσι κι έγινε.. Ο Πέτρος τον διευκόλυνε.. Του ’δωσε προκατα-βολή 2.500 χιλιάδες κι ο κυρ Στέλιος,   ευγνωμονώντας το Θεό έσωσε το παλικάρι του..»

Είναι δυνατόν στο ίδιο το Ζύγι , να μπουν το κατσικίσιο το κρέας, η ανάγκη να σω-θεί το παιδί  και τα χρήματα; .. Φυσικά όχι..                                                                            Εδώ ακριβώς ξεπηδά μέσ’ απ’ την ανάγκη της καθημερινής ζωής, το Αριστοτελικό «ισάζω». Η ανάγκη τα διαφορετικά αντικείμενα, κρέας και χρήμα να «αντιστοιχη-θούν». Τούτο γίνεται μόνο μέσ’ απ’ την οδό ,της «αναλογίας».

Σκεφτείτε τώρα στα τρία  γεγονότα -παραδείγματα, να είχαμε άλλες αντιδράσεις α-πό κείνους που μετείχαν σ’ αυτά:

«Ο Κώστας δίνει το χέρι του κι ένα χαμόγελο.Αλλά η Έλλη γυρίζει τη πλάτη και φεύ-γει βρίζοντας»… Τι θα νιώσει ο Κώστας ; .. Αγανάκτηση, οργή, πίκρα! Γιατί ; …                   

«Στο σχολείο, ο καλός μαθητής Θανάσης, βοηθά τη μέτρια μαθήτρια τη Νίκη. Δίνει  εξηγήσεις σε δύσκολες εξισώσεις, σε προβλήματα στη φυσική ,δίνει δικές του εργα-σίες όποτε η Νίκη έχει ανάγκη.. Κάποια μέρα ο Θανάσης δέχεται επίθεση από εξω-σχολικούς .. Η Νίκη παρακολουθεί το γεγονός από μακριά και  μετά περιγελά κι ει-ρωνεύεται  τον Θανάση..»                                                                                                                 Τι θα νιώσει ο Θανάσης ; .. Αγανάκτηση, οργή, πίκρα! Γιατί ; …        

«Ευτυχώς, ήταν κοντά στο Πάσχα και θα μπορούσε να πάρει ένα είδος προκαταβο-λής  από τον Πέτρο,   αυτά τα δυο χιλιάρικα που χε ανάγκη για να χειρουργηθεί το παιδί.. Μα δυστυχώς, τούτο δεν  έγινε..   Ο Πέτρος δεν τον διευκόλυνε..   Αντίθετα! Τον εκβίασε! Για να του δώσει τα 2.000 χιλιάρικα απαίτησε και του πήρε όλο το κρέ-ας που κόστιζε  πολύ παραπάνω»..                                                                                        Τι θα νιώσει ο αγράμματος κυρ Στέλιος ; .. Αγανάκτηση, οργή, πίκρα! Γιατί ; … 

Ο Κώστας έδωσε το χέρι του κι ένα χαμόγελο και δεν πήρε το ανάλογο.                           Ο Θανάσης έδωσε βοήθεια στη Νίκη και δεν πήρε την ανάλογη βοήθεια όταν την χρειάστηκε.                                                                                                                                                           Ο κυρ Στέλιος έδωσε τον ιδρώτα του , τον μόχθο του, την εργασία του και δεν πήρε τ’ ανάλογα χρήματα.

Όλοι αισθάνονται αγανάκτηση , οργή, πίκρα. Όλοι αισθάνονται Αδικημένοι.

Γιατί;

Διότι έδωσαν ότι τους ζητήθηκε ,αλλά ποτέ δεν πήραν  την ανάλογη ανταπόδοση.

Τέτοια είναι τα συναισθήματα που  νιώθεις όταν σ’ αδικούν. Μέσ’ απ’ αυτά τα συ-ναισθήματα αγανάκτησης,οργής και πίκρας παρουσιάζεται το αίσθημα της Αδικίας.

Κι όταν δικαιώνεσαι; Τι νιώθεις ;

Ένα συναίσθημα πληρότητας: Έδωσες ! Και πήρες πίσω το ανάλογο!                             

Εδώ  θα  τολμήσουμε να μιλήσουμε για το Αίσθημα του Δικαίου.. Αίσθημα που παράγεται αναγκαία όταν Λογίσω ότι πήρα τ’ ανάλογα με ότι έδωσα..

 

 

2. Μορφή και περιεχόμενο του Δίκαιου.

Υπάρχει λοιπόν το Δίκαιο ; … Φυσικά υπάρχει.

Πού;  … Μέσα μας! Φωλιάζει στον εσωτερικό μας κόσμο!

Ποια είναι η μορφή του ; Ποιο είναι το Περιεχόμενό του;..                                                    Η μορφή του είναι μια ζυγαριά! Μια ζυγαριά στη ψυχή! Στον ένα δίσκο της θέτου-με όσα λογίσαμε πώς δώσαμε  σε κάποιον και στον άλλο δίσκο όσα λογίσαμε πώς  πήραμε απ’ αυτόν.                                                                                                                         Όταν οι δύο δίσκοι ισορροπούν,ή όταν ο ζυγός ισορροπεί, όταν δηλαδή όσα λογί-σαμε πώς  δώσαμε σε κάποιον ,είναι ίσα ή ανάλογα με όσα λογίσαμε πώς πήραμε απ’ αυτόν, τότε υπάρχει Δίκαιο.Τότε νιώθω δικαιωμένος.                                                                                                                        Όταν παίρνω λιγότερα  απ’ όσα έδωσα ,τότε αδικούμαι.                                                 Όταν παίρνω περισσότερα απ’ όσα έδωσα τότε έχω αδικήσει..                                      Το Δίκιο δηλαδή είναι μια Σχέση. Ένα πάρε-δώσε ανάμεσα το λιγότερο σε δυο. Σ’ εμένα και κάποιον άλλο.                                                                                                             Το Δίκαιο , ξεκινά  από το χαρακτηριστικό γνώρισμα  που ξεχωρίζει τ’ ανθρώπινο το ζώο απ’ όλα τ’ άλλα.Το Λόγο! Και τη Λογική!                                                                          Και τέλος τη δυνατότητα δια της Λογικής να Λογίζω! Να κάνω υπολογισμούς.. Δηλαδή το Λογιστικό! Αυτό που παράγεται κατ’ ανάγκη από τη Λογική Ιδιότητα που κυριαρχεί στη Μνήμη ,μέσα στο Νου.                                                                                                                     Κι  αυτή  η Σχέση, δηλαδή αυτό  το πάρε-δώσε , αυτός ο ζυγός , δια του οποίου ζυ-γιάζονται όσα παίρνω από κάποιο κι  όσα δίνω σ’ αυτόν,είναι το περιεχόμενο του Δίκιου. Πότε; Όταν όσα παίρνω από κάποιον είναι ανάλογα, ή «ισάζουν» όσα έχω δώσει σ’ αυτόν.Τότε δηλαδή που η ζυγαριά ισορροπεί.

Κανένας δεν μπορεί να κρυφτεί απ’ το Δίκιο! Είναι ο καθρέπτης στη ψυχή μας!                Όλα τ’ ανθρώπινα ζώα, εκείνα που μοιάζουν με τον ζωοδότη Ήλιο γιατί αρέσκονται όπως αυτός  να δίνουν! Να δίνουν χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα!                   Εκείνα που είναι σαν τους πλανήτες , π’ απορροφούν ένα μέρος από την ενέργεια του Ήλιου και το υπόλοιπο τ’ αντανακλούν, όπως μας λέει η επιστήμη της Φυσικής  ή  το δίνουν σ’ όποιον το χρειάζεται.                                                                                        Και τέλος οι εγωιστές,  που αρέσκονται μόνο να παίρνουν απ’ τους άλλους και γι αυτό μοιάζουν με τις μαύρες τρύπες στο διάστημα! Τις Μαύρες τρύπες π’ απορ-ροφούν κι αφανίζουν στο σκοτάδι τους, ότι τις πλησιάζει!                                                  Όλοι μας,όλα τ’ ανθρώπινα τα ζώα,αν τολμήσουμε να κλειστούμε για λίγο σ’ένα δω-μάτιο,μόνοι για να σκεφτούμε,να λογίσουμε, να λογαριάσουμε τι δώσαμε και τι πή-ραμε απ’ τους άλλους, τότε αυτός ο καθρέφτης μέσα μας, αυτή η ζυγαριά, δηλαδή το Δίκιο,θα μας δείξει την Αλήθεια!                                                                                            Θα μας πει κατάμουτρα τα σφάλματά μας, ποιους και πόσο αδικήσουμε !   Θα μας δείξει άμεσα τι πρέπει να κάνουμε και με ποιο τρόπο, για να αποκαταστήσουμε το Δίκαιο, την ισορροπία που με τις ενέργειές μας διαταράξαμε!

Β. Η Δύναμη του Δικαίου

Από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε τ’ ανθρώπινο το ζώο πάνω στη γη, από την ίδια εκείνη τη στιγμή, εμφανίστηκε κι η μεγάλη διαμάχη στην ομαδική του ζωή!         Η μάχη ανάμεσα στο Δίκιο και τ’ Άδικο. Των λίγων εναντίον των πολλών . Η μάχη α-νάμεσα στην βία και την ειρήνη..

1. Οι λεύτερες Ορμές παράγουν τη βία.  Και το συνώνυμο της βίας είναι τ’ Άδικο.                                                                                                                                           Στην φύση τ’ ανθρώπινου του ζώου κυριαρχούν οι ορμές. Είναι φυσικό όταν είναι λεύτερες να μετατρέπουν την ομαδική ζωή, σ’ ένα είδος άγριας ζούγκλας!                     Στη ζούγκλα η επιθετικότητα ή η βία, είναι ο μόνος δρόμος για την επιβίωση και την αναπαραγωγή. Στη ζούγκλα «άρχουν» τα δυνατά, τα ισχυρότερα ζώα.                             Σ’ αυτήν την αγριότητα, η έννοια της «αρχής»,η έννοια του «άρχω» ,είναι μια μετα-φορά της ίδιας  έννοιας ,όπως όμως λειτουργεί στην ομαδική ζωή των ανθρώπινων ζώων. Μια μεταφορά της έννοιας «παίρνω  αποφάσεις στα προβλήματα».                                                Στη ζούγκλα δεν υπάρχουν αποφάσεις. Υπάρχουν καταφάσεις. Υπάρχουν οι ορμές.                                                                                                               Υπάρχει η επιβίωση , η αναπαραγωγή κι η επιθετικότητα.                                                     Τα ζώα καταφάσκουν τις ορμές ,είναι η δικιά τους φύση, το μέρος της Φύσης που τους ανήκει, ζουν σύμφωνα μ’ αυτές!                                                                                                                                                                 Στη ζούγκλα επιβιώνει το ισχυρότερο ζώο. Το περισσότερο δυνατό .                                   Τα ασθενέστερα είναι απλά το «μενού για τη τροφή»,των ισχυρών.                                                                          Γι αυτό το λόγο ,τα ισχυρότερα είναι ο φόβος κι ο τρόμος για τ’ ασθενέστερα.                                 Θυμηθείτε τι συμβαίνει σε μια ζούγκλα,σ’ένα ποτάμιο οικοσύστημά της,στις θάλασ-  σες,αλλά και στον αέρα.«Άρχοντες» στη ξηρά το λιοντάρι, στα ποτάμια ο κροκόδει-λος στη θάλασσα ο καρχαρίας, στον αέρα ο αετός.                                                                                                                  Όλα τ’ άλλα τα ζώα, τρέμουν την παρουσία τούτων των δυνατών «αρχόντων», τρέ-μουν και φοβούνται , γιατί κινδυνεύει απ’ αυτά, η ίδια τους η ζωή .                                                                         Και φεύγουν  μακριά τους με κάθε μέσο,  ή τρόπο..

Τι συνέβη  στην ομαδική ζωή των πρωτόγονων  ανθρώπινων ζώων; Τι συμβαίνει και σήμερα στις φάσεις της ομαδικής ζωής στις οποίες κυριαρχούν οι ορμές;

Κάτι όμοιον ή ανάλογον μ’ όσα συνέβαιναν και συνεχίζουν να συμβαίνουν σε κάθε  ζούγκλα!

Στην ομαδική ζωή ,τα δυνατά ,τα ισχυρότερα ανθρώπινα ζώα επέβαλλαν  με τη σω-ματική τους δύναμη, με τον τρόπο της Φύσης δηλαδή, την δικιά τους θέληση, τις δι-κιές τους επιθυμίες στ’ άλλα.   Πώς;                                                                                                                                                 Αναγκαία ξεχώρισαν μέσα στην ομαδική ζωή. Στο κυνήγι, στην άμυνα για την  επιβί-ωση. Σ’όλες τις δράσεις που χρειάζονταν για να πραγματωθούν τη δύναμη του σώ-ματος.                                                                                                                                         Αναγκαία λοιπόν  τα σωματικά  ασθενή  ανθρώπινα ζώα,ενέκριναν στους δυνατούς  ν’ αναλαμβάνουν τις μεγαλύτερες και περισσότερες ευθύνες στην οργάνωση της ο-μάδας.Για να πραγματωθεί  ο στόχος της επιβίωσης. Στην λήψη των αποφάσεων για τα προβλήματα που πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν στη ζωή.                          Ήταν η πρώτη ποιοτική διαφοροποίηση στην ομάδα,η διαφοροποίηση που οδήγησε στη διάκριση των γεγονότων  που κλείστηκαν στο νόημα της λέξης Πολιτική!                                                  Πολιτική που σήμαινε κι εξακολουθεί να  σημαίνει,  «τον τρόπο με τον οποίο οργα-νώνεται η ομαδική ζωή για να πραγματωθεί ο μεγάλος στόχος της επιβίωσης.  Δηλαδή ,ποιοι ,πόσοι  με ποιο τρόπο και γιατί  παίρνουν τις αποφάσεις στα προβλή-ματα.»                                                                                                                                                 Αυτή η ιεράρχηση , δεν μπορούσε  παρά να γίνει αποδεκτή  από το σύνολο των αν-θρώπινων ζώων στην ομαδική ζωή ,με  τρόπο φυσικό..  Κι έγινε..                                      Οι πρώτοι θεσμοί οργάνωσης στην ομαδική ζωή, ενυπάρχουν κατ’ ανάγκη σπερμα-τικά σε κείνη την μακρινή χρονικά περίοδο, στους τρόπους με τους οποίους άρχουν οι λίγοι .Οι λίγοι ,που υπερέχουν σε σωματική δύναμη από τους πολλούς.                                                                                             Οι λίγοι που γι αυτόν το λόγο αναλαμβάνουν τη προστασία του συνόλου , ένα είδος στρατού κι αστυνομίας μαζί.  Ανάληψη της προστασίας της ομάδας, που συμβαίνει   κατ’ ανάγκη .                                                                                                                                       Κατ’ αυτόν τον τρόπο,βρίσκουμε τη καταγωγή της ολιγαρχίας,σ’αυτούς τους λίγους «που άρχουν,  που παίρνουν τις αποφάσεις στα προβλήματα».                                                    Ανάμεσά τους ,όταν ένας ξεχωρίζει στη σωματική αλλά και πνευματική δύναμη, με-σα από την καθημερινή πράξη, αποκτώντας την έγκριση από τους άλλους, γίνεται ο μόνος άρχων, ο «μονάρχης».                         

Κι εδώ ξεκινά η μεγάλη μάχη.                                                                                                    Των λίγων αλλά δυνατών,εναντίον των πολλών κι αδύναμων!

Η Σχέση ανάμεσα στους λίγους που  «άρχουν» ,που οργανώνουν τη ζωή στην ομα-δική ζωή και στους πολλούς, που «άρχονται», είναι άγραφη, αλλά ισχυρή.              Θεμελιωμένη στο νόμο της Φύσης να επιβιώνει ο ισχυρός.                                               Σ’ αυτή τη Σχέση, ζυγίζονται όσα δίνουν οι λίγοι στους πολλούς. Οι άρχοντες στους αρχόμενους. Κι όσα παίρνουν οι λίγοι από τους πολλούς. Οι  άρχοντες από τους αρ-χόμενους. 

Όταν η ζυγαριά ισορροπεί, τότε όλα πηγαίνουν καλά για την επιβίωση στην ομάδα. Τότε η Ολιγαρχία έχει πάρει  τη Μορφή της Αριστοκρατίας κι η Μοναρχία τη Μορφή της Βασιλείας.  Οι λίγοι που άρχουν ή ο ένας είναι οι καλύτεροι, είναι μέσα απ’  την πράξη «οι άριστοι». Όλα πηγαίνουν καλά γιατί υπάρχει το  Δίκαιον.

Όταν όμως δεν υπάρχει το Δίκαιο, όταν οι λίγοι ή ο ένας άρχουν με τέτοιο τρόπο, ώ-στε  να παίρνουν περισσότερα από το λαό και να δίνουν λιγότερα, τότε στις εσχατι-ές αυτής της αδικίας, οι αρχόμενοι αδυνατούν να επιβιώσουν...                                    Πώς συμβαίνουν αυτά ; Γιατί ; ..                                                                                                     Διότι «άρχουν», είναι «κύριες» ,είναι «αφεντικά» οι ορμές.Οι διαταγές των ορμών..  Οι λίγοι  ή ο Ένας, κάνουν  χρήση της σωματικής δύναμης με την οποία προικίστη-καν από την ίδια τη Φύση.Με πράξεις βίας κατά των  αρχομένων..                                                                                                                                        Οι διαταγές της φύσης, οι  διαταγές των ορμών μέσα στους άρχοντες, να έχουν άκο-πη την επιβίωση, αγνοώντας ή αρπάζοντας  κατά τα πρότυπα του θεριού στη ζούγ-κλα ότι ανήκει στους  άλλους. Στους αρχόμενους..                                                                                                       Και γεννήθηκε, κατ’ αυτόν τον τρόπο η κατάρα για την ιστορία του Ανθρώπου που λέγεται Δουλεία.

Πέρασαν από τότε  χιλιάδες χρόνια..                                                                                                               Ο Αριστοτέλης εξήγησε στα Πολιτικά Α,ότι «ο ελεύθερος κι ο δούλος δεν διαφέρουν σε τίποτα όσον αφορά τη προέλευσή τους από τη φύση,όσον αφορά τη φυσική τους καταγωγή. Η Φύση δεν χωρίζει τ’ ανθρώπινα τα ζώα σε λεύτερα και δούλα. Την δια-φορά των λεύτερων από τους δούλους , την φτιάχνουν ,τη  θέτουν εκείνοι που «άρ-χουν» με τους νόμους τους. Κι επειδή κανείς δεν θέλει  να γίνει δούλος με ελεύθερη βούληση, αλλά  με βία, γι αυτό κι η Δουλεία είναι Άδικο»…

Στην Ελλάδα, σε μακρινά ιστορικά χρόνια, αιώνες πριν από την Αριστοτελική εξήγη-ση για τ’ άδικο της δουλείας,από τον 8ο αιώνα π.Χ,είναι σαφές πώς το νόημα του Δί-κιου είναι αντίθετο με την Βία..                                                                                                         Ο Ησίοδος νουθετεί,συμβουλεύει τον Πέρση στο  «Έργα και Ημέραι», λέγοντάς του :  :«Παράτησε  τη βία και γίνε δίκαιος..» 

 Όταν όμως μέσα στην ομαδική ζωή, οργανώνονται οι λίγοι και θέτουν θεσμούς και νόμους με τους οποίους  σου τα παίρνουν όλα, όλα  κείνα που σου ανήκουν, το σπί-τι ,το χωράφι ,τα παιδιά .. Όταν σου ζητάνε φόρους για το χωράφι, φόρους για την εργασία , φόρους για την κατοικία φόρους και για την ανάσα σου ακόμη, τότε η ζυ-γαριά του Δίκιου γέρνει , δείχνει  τ’ Άδικο..                                                                             Και κυοφορούνται εξεγέρσεις των πολλών εναντίον των λίγων!                                      Εξεγέρσεις για την επιβίωση!                                                                                                         Για να λευτερωθούν από τη τυραννία των λίγων οι πολλοί, για ν’ αποκατασταθεί η ισορροπία στην ομαδική ζωή, για να εγερθεί ξανά και να δώσει το δικό του ρυθμό στη ζωή των ανθρώπινων ζώων ,το Δίκιο..

 

2. «Παν δε το κοινόν συνέστηκε δια του Δικαίου». Αριστοτέλης «Ηθικά Ευδήμεια»

Το Δίκαιο όταν «ενεργοποιηθεί» είναι παντοδύναμο.                                                                Το μοναδικό όπλων των πολλών στη μάχη τους εναντίον των λίγων.Γκρεμίζει κάθε μορφή τυραννίας. Υπάρχει σαν αίσθημα στη ψυχή μας.

Όμως είναι Σχέση.

Για να υπάρξει η Σχέση χρειάζονται το λιγότερο δυο.                                                                      Για να συγκροτηθεί το Δίκαιο μέσα από τους δυο,από καθένα ξέχωρα και να διπλα-σιάσει τη δύναμή του είναι ανάγκη να γίνει «κοινό».                                                              Δηλαδή;                                                                                                                                               Ο ένας πρέπει να θέσει στον άλλο το ερώτημα για την επιβίωση.Πώς θα τα βγάλουν πέρα στη μεγάλη μάχη που θα δώσουν εναντίον των τυράννων για την λευτεριά ,για την επιβίωση. Για την οικογένεια, για τα  παιδιά ,για τους ίδιους...                                                                                                                                  Κι είδαν κι οι δυο, ότι μόνον ένας τρόπος υπάρχει για να κερδίσουν την επιβίωση.          Ο μόνος τρόπος για να νικήσουν ,εκείνους που θέλουν να τους κάνουν δούλους!                                                                                                 Να βοηθά ο ένας τον άλλο σε κάθε περίπτωση  κινδύνου.                                                      Να καλύπτει ο ένας τ’ αδύνατο σημείο του άλλου: Στις μάχες που κείνα τα χρόνια γί-νονταν  σώμα με σώμα. Σ’ αυτές τις μάχες , τ’ αδύνατο σημείο του πολεμιστή ήταν  η πλάτη του. Όταν κυκλωνόταν από εχτρούς ,ήταν εύκολο να τον  κτυπήσουν πισώ-πλατα.                                                                                                                                              Για να μη γίνει αυτό, για να υπάρξει η αναγκαία προστασία, έπρεπε οι δυο μαχητές για τη Λευτεριά και την επιβίωση,  να παλεύουν με τον εχτρό, πλάτη –πλάτη .                                                        «Κι οι δυο έπρεπε να λειτουργούν σαν ένας».                                                                         Ιδού το πρώτο κοινό, το πρώτο κατακτημένο στη πράξη όπλο των δυο , που συμ-φώνησαν να δώσουν μ’ αυτό τον τρόπο τη μάχη για την επιβίωση.                                Το όπλο των «δύο», των «δυάδων»  πάνω στις οποίες κτίστηκαν τ’ ανθρώπινα τεί-χη που φτάσανε στη δόξα των τριακοσίων του Λεωνίδα, στο φωτεινό σύμβολο για όλους τους λαούς ,το σύμβολο της αντίστασης σε κάθε μορφή τυραννίας,στο σύμ-βολο του Φωτός στα χέρια των λαών, στο σύμβολο που γιγαντώνει το Μολών Λα-βέ και το κάνει αιώνιο εφιάλτη των τυράννων, στο σύμβολο του Δίκιου που λεγό-ταν και λέγεται «Εμείς».                                                                                                             Και το κοινό συνέστηκε δια του Δικαίου.. Ή τ’ όπλο αυτό, φτιάχνεται με Δίκιο.                                                                                                                                                 Η μοναδική χώρα πάνω στη γη ,ο μοναδικός τρόπος ζωής που ανέδειξε στην ιστορία αυτό τον τρόπο μάχης για την επιβίωση , οι δυο να λειτουργούν σαν ένας, υπήρξε η Ελλάδα. Ο Δυϊκός Αριθμός στη Γραμματική ,το «δυοίν» , το αποδεικνύει..               Φυσικά,  οι λίγοι που «άρχουν» σήμερα στη χώρα μας,  έχουν  καταργήσει  από την Γλωσσική Εκπαίδευση των Ελλήνων όλα τα αποδεικτικά στοιχεία, μέσα από τα οποί-α δείχνεται στην Ιστορία, τούτο το κοινό,αυτός ο κοινός τρόπος για να νικήσουν και να σωθούν οι πολλοί από τη τυραννία των λίγων, αυτός ο κοινός τρόπος για να επι-βιώσουν, τούτο το κοινό με τον οποίο Συγκροτείται με το Δίκιο.                                                                                                   Το σύνολο από τα στοιχεία, το «συν», οι πρώτοι δύο που συμφώνησαν να λειτουρ-γούν σαν ένας, με στόχο την επιβίωση και των δύο, είναι το κοινό. Είναι η συμφωνί-α. Είναι το Δίκιο.                                                                                                                            Και τούτο το κοινό, οι δύο που γίνανε στη μάχη για την επιβίωση  ένας, τούτο το «Ε-μείς»,στέκεται όρθιο ή «ίσταται» ή «συνέστηκε» δηλαδή φτιάχνεται , συγκροτείται με τη συμφωνία τους ,δηλαδή με το Δίκιο.                                                                                    Γι αυτό το λόγο σήμερα, οι λίγοι που κυβερνάνε στη γενέθλια γη του Δίκιου,στην Ελ-λάδα,  κατάργησαν από την Γλωσσική Εκπαίδευση των νέων τον Δυϊκό Αριθμό..                                                                                                       Για να σβήσει από την Ιστορική τη Μνήμη του λαού μας ,η Γνώση, η εμπειρία με την οποία θα γίνει μπορετή η έγερση  του Δικαίου!                                                                           Η συνταγή με την οποία θα κατασκευαστεί ξανά το πυρηνικό όπλο των Λαών για τη Λευτεριά , ο εφιάλτης των λίγων τυράννων , το «καμάκι του Ήλιου» που καμακώνει το θεριό στα χέρια των λαών , το Δίκαιο.      

Ο Δυϊκός αριθμός , οι δυο που λειτουργούν σαν ένας , είναι το πρώτο κύτταρο ζω-ής με το χαρακτηριστικό γνώρισμα του «Εμείς».

Παράγει κατ’ ανάγκη , την ειρηνική επίλυση των διαφορών, τον αθλητισμό και την κωμωδία ! Παράγει τη φιλία .

Ο μεγαλύτερος εχτρός στο «Εμείς», είναι η ορμή της επιθετικότητας, ο Άρης μέσα μας , κατά πώς το ‘λεγαν οι τραγικοί μας ποιητές.

Η επιθετικότητα μπορεί να διαλύσει τους δυο που λειτουργούν για την επιβίωση σαν ένας.                                                                                                                                           Μια έριδα, μια φιλονικία, ένα πείραγμα είναι αρκετά για να διαλυθεί το κύτταρο του «Εμείς».                                                                                                                                    Αν δεν γίνει μπορετό να δαμαστεί η επιθετικότητα.                                                                Και τότε στη μάχη για τη λευτεριά, για την επιβίωση, για την οικογένεια , για τα παι-διά, το ανίκητο «Εμείς», η «δυάδα του Δίκιου», διασπασμένη νικιέται.  Κι η ήττα ο-δηγεί στην δουλεία τους νικημένους.

Για σκεφτείτε; Νικήθηκαν από  ανώτερο εχτρό, ή από αδυναμία τους να δαμάσουν να τιθασεύσουν την ορμή της επιθετικότητας,την βία μέσα τους;

Φυσικά η ήττα , οφείλεται στην αδυναμία να τιθασεύσουν την ορμή..                       Είναι η αδυναμία στη Θέληση να μείνουν στον Ιερό χώρο των ποιοτήτων του Αν-θρώπου..

Στην Ελλάδα αυτό το πρόβλημα τέθηκε στην Ιστορία μας και δόθηκαν τρεις λύσεις. Γεννήθηκαν τρεις κοινοί δρόμοι, τρεις Θεσμοί :

Α. Ο Θεσμός των Δικαστηρίων..  Σε κάθε περίπτωση που η επιθετικότητα οδηγεί σε βία , είναι ανάγκη χάριν της επιβίωσης, για την ενότητα που είναι η μόνη οδός που θα οδηγήσει στη νίκη όταν γίνει η μάχη γι αυτή ,είναι ανάγκη  να λύνονται οι διαφο-ρές ειρηνικά. Ορίζεται στην ομαδική ζωή ο Δικαστής που θα κρίνει τις διαφορές και θα δώσει λύση χωρίς βία.                                                                                                                                                  Ας υποθέσουμε ότι ο Βάκις πείραξε τον Φίλιππο . Ενώ εκπαιδεύονταν στο ρίξιμο α-κοντίου.Το πείραγμα έγινε μπροστά σε άλλους.Μέχρι εκείνη τη στιγμή κι οι δύο εκ-παιδεύονταν για τη περίπτωση μάχης με εχτρούς,να προστατεύουν ο ένας τον άλλο να λειτουργούν σαν «ένας». Ο Φίλιππος αισθάνθηκε το πείραγμα σαν προσβολή . Ένιωσε ότι ο Βάκις τον μείωσε μπροστά σε άλλους. Η ορμή της επιθετικότητας έδω-σε μέσα του την εντολή για εκδίκηση. Απάντησε λοιπόν στον Βάκι με οργή  .. Και λό-γο στο λόγο, «πιάστηκαν στα χέρια».Μετά από αρκετή ώρα βίας, φύγανε ο καθένας για το δικό του σπίτι, γεμάτοι οργή και μίσος ο ένας για τον άλλο.                                                                                                                                   Την επομένη ξαφνικά , η ομάδα τους δέχεται επίθεση από ξένους εχτρούς. Με την επίθεση  παρουσιάζεται κι η απειλή της επιβίωσης , της δουλείας για τους δυο και για τις οικογένειές τους.Η χθεσινή συμπλοκή τους , φαίνεται ικανή να τινάξει  στον αέρα τη συμφωνία να λειτουργούν σαν ένας ! Φαίνεται ικανή να τινάξει  στον αέρα τη μεγάλη γραμμή άμυνας για την επιβίωση, το «Εμείς».                                                                                             Η σωτηρία σ’ αυτό το αναμενόμενο πρόβλημα στην ομαδική ζωή είναι ο Θεσμός της Δικαιοσύνης.Η προσφυγή των δύο,που ενώ λειτουργούσαν σαν Ένας, διασπάστηκαν από τις διαφορές τους , σ’ ένα  Δικαστήριο.. .                                                                                           Εκεί ο δικαστής, θ’ακούσει το συμβάν που πυροδότησε τη διαφορά. Χωρίς μερολη-ψία θ’αποφασίσει λύση στη διαφορά  με ειρηνικό τρόπο. Για να αποκατασταθεί η σχέση ανάμεσα στους δυο που λειτουργώντας σαν ένας,με τη δύναμη του «Εμείς» έχουν την δυνατότητα να νικήσουν τους εχτρούς , να σώσουν τις οικογένειές τους και  τα παιδιά τους από την απειλή της δουλείας.                                                                       Για να αποκατασταθεί η  ισορροπία, ή το Δίκαιο ,που διαταράχτηκαν  από την επι-θετικότητα.

Β.Η γέννηση του Αθλητισμού.

Ο Φίλιππος προσβεβλημένος από το πείραγμα του Βάκι, δεν αφήνει την ορμή της ε-πιθετικότητας να τον οδηγήσει στη βία,δεν επιτρέπει στον εαυτό του να καρφώσει το ακόντιό του στον Βάκι, για εκδίκηση, μα τον καλεί  σ’ αγώνα.                                     Ήταν καλύτερος από τον Βάκι και στο ακόντιο και πιο γρήγορος στο τρέξιμο.            «Έλα Βάκι,αν τολμάς να ρίξεις το ακόντιο, μακρύτερα από μένα. Έλα να τρέξουμε να δούμε ποιος θα ’λθει πρώτος.» Κι ο νικητής ας γευτεί τις επευφημίες εκείνων που ήσαν μπροστά στο πείραγμα και στη προσβολή..

Κατ’ αυτόν τον τρόπο γεννήθηκε στη γενέθλια χώρα του «Δίκιου», ο Αθλητισμός.         Η απάντηση εκείνων που θέλουν να γίνουν,να είναι και να λέγονται Άνθρωποι, στην ζωώδη αρχή της επιθετικότητας, στην ορμή που γεννά τη βία ,στην ορμή που εκτρέ-πει τ’ ανθρώπινο το ζώο από τον δρόμο της κατάκτησης των ποιοτήτων του Ανθρώ-που και τον φυλακίζει στην άγρια ζούγκλα στην οποία γεννήθηκε..

Γ.Η γέννηση της Κωμωδίας.

Αν ο Φίλιππος αναγνωρίζει ότι ο Βάκις είναι καλύτερος στ’ αγωνίσματα και στο ρί-ξιμο του ακοντίου και στο τρέξιμο , τότε δεν θα τολμήσει να τον καλέσει σ’ αγώνα.

Είναι βέβαιος ότι θα χάσει .. Και σκέφτεται ένα πείραγμα ,ή  μια ειρωνεία που αν την εκφράσει προς τον Βάκι , θα κάνει εκείνους που ήσαν μπροστά στην προσβολή που δέχτηκε απ’ αυτόν, να γελάσουν σε βάρος του .. Αυτό θα ήταν μια ικανοποίηση για τον προσβεβλημένο Φίλιππο..

Και κατ’ αυτόν τον τρόπο ,γεννιέται η Κωμωδία.. Το είδος του δράματος , δια του οποίου είναι δυνατόν να δαμαστεί η ζωώδης αρχή  της βίας, η ορμή για επιθετικό-τητα.

 

3. Άγνοια :Το όπλο τ’ ‘Αδικου.                                                                                                        Στην Ελλάδα με την καλλιέργεια της  άγνοιας ,ενεργοποιείται το σχέδιο του Εθνο-μηδενισμού, που δεν επιτρέπει να συγκροτηθεί το όπλο του Δικαίου με τη μορφή και το περιεχόμενο του «Εμείς».                                 

 Το Άδικο σαν σχέση κυρίαρχη στην ομαδική ζωή ,εμφανίζεται όταν οι λίγοι άρχουν τους πολλούς, παίρνοντας περισσότερα απ’ όσα τους δίνουν.

Το Άδικο  για να κυριαρχήσει πάνω στη Γη,  για να κυριαρχήσει στους λαούς πρέπει να μην καταφέρουν οι «πολλοί» να λειτουργήσουν σαν  «ένας», να μην καταφέρουν να συμφωνήσουν σε τούτο το «κοινό».Να μην κτίσουν το «Εμείς», με τη συμφωνία ανάμεσά τους ότι αυτό το «κοινό» σώζει.                                                                                                            Αν τ’ Άδικο κυριαρχήσει, τότε το κοινό κι  η συμφωνία που φτιάχνει το «Εμείς», τού-το το κοινό κι αυτή η  συμφωνία που είναι το Δίκιο, νικιέται.

Στην Παγκόσμια Ιστορία αυτό έχει συμβεί πολλές φορές κι εξακολουθεί να συμβαί-νει.Με τη χρήση από τους λίγους ενός  όπλου ,που σπέρνει στους λαούς την Άγνοια.

Η γέννηση  κι η ανάπτυξη του πρώτου Μεσαίωνα,η πρώτη χιλιόχρονη κυριαρχία του σκοταδισμού, της κοινωνικής και πολιτικής καταπίεσης για  όλους τους λαούς θεμε-λιώθηκε πάνω στο «κλείσιμο των Σχολών», από τους Μονάρχες του  Βυζαντίου.         Ένα  έργο δύσκολο για τους τύραννους κείνης της εποχής ,που κράτησε 130 περίπου χρόνια.                                                                                                                                              Όλα ξεκίνησαν με τη δολοφονία της Υπατίας στις αρχές του 4ου αιώνα και το κλείσι-μο με  βία των Σχολών στην Αλεξάνδρεια. Μέσα σε συνθήκες τρομοκρατίας που δη-μιούργησαν οι μονάρχες έκλεισαν η μια μετά την άλλη όλες οι σχολές που παρήγα-γαν το φως της επιστήμης και της γνώσης για όλους τους λαούς πάνω στη γη.            Στα 430 κλείνει η φημισμένη  Ελληνική Ιατρική Σχολή στην Έδεσσα της Συρίας . Ακολουθούν οι Σχολές στη Ρόδο,στην Αλικαρνασσό και τέλος στα 529 με εντολή του Ιουστινιανού έκλεισε κι η  Σχολή της Αθήνας. Η Σχολή  του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και των Στωικών που λειτουργούσε αδιαλείπτως  χίλια ολόκληρα  χρόνια .                      Οι καθηγητές της βρήκαν προσωρινά καταφύγιο στην Περσία. Δέχτηκαν την πρότα-ση του  Χοσρόη Β’, που γοητευμένος από τη δύναμη της Γνώσης , τους έδωσε τη δυ-νατότητα να δημιουργήσουν Πανεπιστήμιο για το λαό των Περσών. Όταν η προσπά-θειά τους απέτυχε κι επέστρεψαν στην Ελλάδα,ο Ιουστινιανός τους απείλησε με θά-νατο σε περίπτωση που οργανώσουν σε οποιοδήποτε σημείο του Βυζαντίου τη γνώ-ση. Οι τελευταίοι δάσκαλοι, ιδιώτευσαν μέχρι το θάνατό τους..

Παράλληλα , οι Μονάρχες κατάργησαν τη Δημοκρατία στις χριστιανικές εκκλησίες κι άρχισαν να  διορίζουν  τους επισκόπους ..

Στόχος των Μοναρχών , να πείθουν τον αμόρφωτο λαό οι διορισμένοι επίσκοποι ότι ο Μονάρχης είναι  απεσταλμένος από το Θεό στη Γη, για να κυβερνήσει τους λαούς εφαρμόζοντας τον Θέλημά  Του!

Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο μονάρχης έγινε τύραννος και κυβερνήτης του λαού «ελέω Θεού».. 

Και πέρασαν αιώνες πολλοί, ανάμεσα σ’ εγκλήματα που ‘καναν με σατανική θρασύ-τητα οι επίσκοποι των Καθολικών στ’ όνομα του Θεού στην Ιερή Εξέταση!          Πέρασαν αιώνες πολλοί, ανάμεσα σε βασανισμούς , σε φτώχεια κι απελπισιά των λαών, μέχρι ν’ αρχίσει το μεγάλο έργο της Αναγέννησης του Ελληνικού Πνεύματος..                                                                     Και φωτίστηκαν οι σκέψεις των λαών ..                                                                                      Κι αποκαλύφτηκε το σχέδιο των τυράννων και γεννήθηκε αντίσταση στο θεσμό να διορίζουν οι μονάρχες τους επισκόπους. Ήταν το γνωστό πρόβλημα «για την περι-βολή». Όπως αναφέρεται  στην Ιστορία. Ήταν η αντίσταση ,η  άρνηση των φωτισμέ-νων Ευρωπαίων να δεχτούν τους διορισμένους από τους μονάρχες επισκόπους. Ήταν η αντίσταση στο παλαιό  σχέδιο των τυράννων να  ελέγχουν τους λαούς..                                                        Κι έγιναν εξεγέρσεις των βασανισμένων κι άρχισαν οι επαναστάσεις  εναντίον των τυράννων..                                                                                                                                            Η Αμερικανική Ανεξαρτησία,η Γαλλική Επανάσταση, ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώ-νας των Ελλήνων στ’ αθάνατο 21, το Κίνημα που ονομάστηκε Άνοιξη των Λαών, η δι-εκδίκηση των δικαιωμάτων από τους εργαζόμενους..

Κι ιδού ο Άνθρωπος στο χάραμα του 21ου αιώνα!                                                                      Ματωμένος , γιομάτος πληγές  από τους δυο παγκόσμιους πολέμους,  να   βλέπει μπροστά στα μάτια του, τον εφιάλτη του Πρώτου Μεσαίωνα,όχι μόνο να επαναλαμ-βάνεται μα να  εμπλουτίζεται  με τα στοιχεία από τον Φασισμό και Ναζισμό που  πί-στεψε  πώς νικήθηκαν.                                                                                                              Να επαναλαμβάνεται παίρνοντας νέα μορφή και νέο περιεχόμενο, στον ισχυρότερο ολοκληρωτισμό από κείνους που έχουν εμφανιστεί ποτέ πάνω στη Γη.                            Την παγκοσμιοποίηση.. Τ’ Άδικο που δημιουργεί το  δικό του κόσμο , τη  δικιά του νέα τάξη πραγμάτων , παντού πάνω στη γη.

Και στη πολύπαθη Ελλάδα, τούτη η νέα τάξη πραγμάτων , καλλιεργεί για χρόνια την άγνοια και τη παρουσιάζει στα σχολειά σα γνώση.

Μέγας στόχος:Ο μέσος κάτοικος να νομίζει ότι κατέχει τη γνώση,αλλά στην πραγμα-τικότητα να σεργιανίζει στη πνευματική σύγχυση και στη άγνοια.Ν’ αδυνατεί να επι-κοινωνήσει δια της γλώσσας. Να αδυνατεί να βρει το δρόμο για το κοινό,για το δίκι-ο όλων. Τον δρόμο του «Εμείς». Γιατί ποτέ δεν διδάχτηκε την αληθινή ιστορία του. Ποτέ δεν έμαθε ότι                                                                                                                              η Ελλάδα είναι η παγκόσμια πηγή Έμπνευσης για την Λευτεριά ποτέ δεν έμαθε ότι η Ελλάδα είναι ο Συμβολισμός της Αντίστασης σε κάθε τύραννο ,                                 ποτέ δεν έμαθε ότι                                                                                                                             η Ελλάδα συμβολίζει τη Θυσία για το "Εμείς!                                                                        Ποτέ δεν έμαθε ότι στην Ελλάδα φτιάχτηκε ο δρόμος που οδηγεί τ’ανθρώπινο ζώο στην Ανθρωπιά , φτιάχτηκε ο δρόμος  εκείνων που αρνιούνται τη Ζούγκλα , τη βία  τη ζωώδη μας πρωταρχή ,ο δρόμος μέσα απ’ τον οποίο κατακτιώνται οι Ποιότητες τ’ Ανθρώπου ,ο  δρόμος από αίμα και φως,ο δρόμος  που φωτίζεται απ’το μεγάλο Σύμβολο των Θερμοπυλών : "ΟΧΙ...Δεν παραδίδουμε την Ανθρωπιά που με Επιλο-γή ,Θέληση και Προσπάθεια αιώνων κατακτήσαμε....ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ..."                                         Γιατί του κρύψανε την αλήθεια με δόλο.                                                                                                             Για να μισήσει την Ελλάδα και να γίνει εθνομηδενιστής.                                                          Γιατί αυτό ήταν το σχέδιο τους.                                                                                                Πώς;                                                                                                                                                Αφού ποτέ δεν έμαθε στα σχολειά τι ήταν,τι υπήρξε για όλους τους λαούς πάνω στη γη η Ελλάδα, την έμαθε λάθος,εσφαλμένα με δόλιο σχέδιο από τους ακραίους εθνι-κιστές.Αυτούς  που κυβέρνησαν τη χώρα ,μετά το δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.                    Εκείνους  που  παρουσιάζανε  τους εαυτούς τους σαν γνήσιους πατριώτες ενώ την ί-δια στιγμή κατηγορούσαν για προδοσία χιλιάδες αντιστασιακούς .Και προχωρούσαν σε συλλήψεις ,βασανιστήρια, εξορίες κι εκτελέσεις.                                                                                     Εκείνους  που για 70 χρόνια  αποβιομηχάνισαν τη χώρα καταργώντας σχεδόν βίαια τη βαριά βιομηχανία,εκείνους που κλείσανε τα ναυπηγεία  κατάργησαν τις επισκευ-ές των πλοίων, εκείνους που μείωσαν την αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή, ε-κείνους που σήμερα ξεπουλάνε τον εθνικό μας πλούτο και διώχνουν τα παιδιά μας μετανάστες..                                                                                                                            Εκείνους που παρουσιάζουν με δόλο,μια  ψεύτικη ερμηνεία για την Ιστορία μας σαν την μόνη κι αληθινή.
Εκείνους που παρουσιάζουν την Ελλάδα σαν ρατσιστική καρικατούρα ,σαν βία ,σαν υπεροχή μας «δήθεν» έναντι άλλων..

Κι όλα τούτα  για να καρπωθούν την φυσική αντίδραση  των κατοίκων που θύματά τους ,θύματα της άγνοιας που με δόλο σπείρανε μέσ’ απ’ την εκπαίδευση,   απορρί-πτουν αυτήν την ακραία εθνικιστική ερμηνεία για την Ελλάδα  με σιχασιά:

"Αν η Ελλάδα ήταν και είναι όπως την παρουσίαζε η εξουσία στις δικτατορίες όπως την παρουσίαζε  η κρατική  εξουσία που  εξόντωσε  το  λαό που αντιστάθηκε στους Ναζί από το 1945 κι έπειτα ή όπως την παρουσιάζουν σήμερα  οι ακραίοι,αν η Ελλά-δα είναι βία, αδικία , ρατσισμός ,δουλεία  εεε , τότε αρνούμαι.. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΛΛΗΝ.. "  

Κι ο Θρίαμβος των τυράννων,το σχέδιο της διάσπασης που πραγματώθηκε: "Γεννιέ-ται ο Εθνομηδενισμός".. Πού παράγει με μήτρα την Άγνοια ,την κατάρα για μας της Διάσπασης σε δεξιούς κι αριστερούς.                                                                                                                                        Για να κυβερνάνε πάντα οι ίδιοι και λίγοι τύραννοι..Είτε φορώντας τις δεξιές είτε τις αριστερές μουτσούνες ..    

Όμως εκείνοι που ‘μαθαν τι συμβολίζει η Ελλάδα, εκείνοι που θέλουν να γίνουν,να είναι και να λέγονται Άνθρωποι, ένιωσαν την έννοια «Έλλην» σαν τίτλο τιμής ,συνώ-νυμο του Όντος του Πολιτικού , συνώνυμο τ’ Ανθρώπου. Κι είδαν  τους Έλληνες από  τα χρόνια τα  παλιά,να σεργιανίζουν από τον Όμηρο μέχρι  τον Λεωνίδα στις Θερμο-πύλες, από τα  Δερβενάκια μέχρι το έπος της   Εθνικής Αντίστασης πάντα στους δρό-μους της ειρήνης, του αθλητισμού, των επιστημών,στις αιώνιες λεωφόρους του  Πο-λιτισμού του ήθους και των αξιών του  «Εμείς» .                                                                           Είδαν τους Έλληνες ν’ απορρίπτουν  τα κατηφορικά μονοπάτια του «εγώ»,που γκρέ-μιζαν και συνεχίζουν να γκρεμίζουν τον Πολιτισμό στην βαρβαρότητα , στη βία ,στη ζούγκλα.Ένα έργο μαύρο ,έργο τ’ Άδικου, έργο σκοταδισμού, έργο των λίγων τυράν-νων..

Για να βρούμε τούτον τον δρόμο του Πολιτισμού, αυτήν την  λεωφόρο του «Εμείς» δεν έχομε άλλη επιλογή παρά την Γνώση, την  αποκάλυψη της Αλήθειας για την Ι-στορία μας, μέσα από την οποία  θα αναδυθεί γι  άλλη μια φορά το τιμωρό Ον το Πολιτικό. Ο Άνθρωπος ο Τιμωρός ,με την ιδιότητα και την χαλύβδινη δύναμη της Γνώσης , του Φωτός , με Μοίρα του να συντρίβει τις Τυραννίες.»

Ο Άνθρωπος  που θα αποκαταστήσει σ’ όλη τη Γη την ειρήνη, το Δίκαιο για όλους.

Comments