12 Φεβρουαρίου 2017 Η Πρόθεση -Δια-.. Διοικώ, διευθύνω..

Η πρόθεση  Δια

Δια σημαίνει μεσολάβηση. Σημαίνει κάτι που λαμβάνει χώρα, γίνεται ανάμεσα σε δύο αντικείμενα της Φύσης, πρόσωπα, πράγματα.                                                                                                       

1.Διάλογος

Σύνθετη λέξη από την πρόθεση «δια» και το ουσιαστικό «λόγος».

Όταν  δύο πρόσωπα μιλάνε στην προσπάθειά τους να επικοινωνήσουν, για να λύσουν ένα πιθανό πρόβλημα που προέκυψε στην ζωή 

τους, ανταλλάσσοντας σκέψεις ,συναισθήματα ,απόψεις, ιδέες κλπ τότε επειδή ανάμεσά τους μεσολαβούν τα λόγια ή μεσολαβεί 

(δια) ο λόγος, λέμε ότι βρίσκονται σε διάλογο.

 

2.Διάδρομος

Σύνθετη λέξη από την πρόθεση «δια» και το ουσιαστικό «δρόμος».

Σε κάθε σπίτι υπάρχουν διάδρομοι. Τι είναι ;

Ανάμεσα στους τοίχους που χωρίζουν  δύο διαφορετικούς χώρους σε κάθε σπίτι όπως ανάμεσα στους τοίχους που χωρίζουν τα  

υπνοδωμάτια από  το καθιστικό  μεσολαβούν (διά)  μικροί δρόμοι που λέγονται διάδρομοι.

 

3.Διαδίδω

Σύνθετη λέξη από την πρόθεση «δια» και το ρήμα «δίδω».

Όταν κάποιος δίδει μια πληροφορία για κάποιο γεγονός σ’ένα φίλο ή γνωστό και σύντομα από στόμα σε στόμα η πληροφορία δίδεται 

σε πολλούς, ή ότι ανάμεσα σε  ένα ανθρώπινο πληθυσμό λαμβάνει χώραμεσολαβεί (δια) η είδηση ή,η πληροφορία  τότε λέμε ότι 

η είδηση ή η πληροφορία διαδίδεται.

 

4.Διαθήκη

Όταν ανάμεσα σ’ ένα σύνολο από κληρονόμους λαμβάνει χώρα ή μεσολαβεί (δια) ένα γραπτό κείμενο που έχει τεθεί (θήκη) ή 

εκφράζει ενυπόγραφα τη βούληση του εκλιπόντος σύμφωνα με την οποία ,θα μοιραστεί  η περιουσία του στους κληρονόμους, τότε  το 

κείμενο λέγεται διαθήκη.

 

5.Διάθεση

Σύνθετη λέξη από την πρόθεση «δια» και το ουσιαστικό «θέση».

Λέμε «ξύπνημα με διάθεση καλή, κακή, χαρούμενη, αισιόδοξη ..»

Όταν η θέση μέσα μου , όταν ο εσωτερικός μου κόσμος  , μεσολαβεί ανάμεσα σε μένα και στο  περιβάλλον (δια), αγκαλιάζοντάς το 

με χαρά,αισιοδοξία, λύπη, με θετικά καλά συναισθήματα ,ή τ’ αντίθετα τότε αυτή η θέση μέσα μου λέγεται διάθεση

 

6.Διάλυμα

Σύνθετη λέξη από την πρόθεση «δια» και το ρήμα «λύνω»,  που σημαίνει λευτερώνω, σπάω τα δεσμά που με φυλακίζουν σωματικά 

μα και πνευματικά. (Έλυσα την άσκηση στη Φυσική, έλυσε ο Αλέξανδρος τον Γόρδιο Δεσμό, απολύθηκε από το στρατό ,από τη 

φυλακή κλπ).

Όταν ανάμεσα στα έτερα υλικά που αποτελούν ένα ετερογενές μείγμα όπως σ’ ένα δοχείο που υπάρχουν σε μείγμα αλάτι και νερό, 

μεσολαβήσει ένα χέρι (δια) που κρατά μια κουτάλα κι αναδεύει το μείγμα ,τότε τα ηλεκτρόνια του αλατιού αρχίζουν να λύνονται 

από  τα δεσμά που τα κρατούν στ’ άτομα του αλατιού και το ετερογενές μείγμα γίνεται διάλυμα.

Το φαινόμενο είναι μια από τις μορφές της ηλεκτρόλυσης.

 

7.Διάσημος

Σύνθετη λέξη από την πρόθεση «δια» και το ουσιαστικό «σήμα».

Σύμφωνα με το Λεξικό του Ινστιτούτου Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης «το Σήμα είναι συμφωνημένη και 

κοινά αποδεκτή οπτική ή ακουστική ένδειξη ,η οποία με την πληροφορία που παρέχει αποβλέπει:

1.Στην αναγνώριση και διάκριση

2.Στην επικοινωνία με την εκπομπή ενός σύντομου και σαφούς μηνύματος.»

Από το σήμα  παράγονται   λέξεις όπως το σημείο, σημειώνω, σημάδι, σημαδούρα σημαίνω, σημαινόμενο, σημαία, σήμανση, 

σημαντικός κλπ.                                                             

Όταν ανάμεσα σε ένα σύνολο λαμβάνει χώρα ,μεσολαβεί (δια) ένα σήμα, ένα σημείο διάκρισης, αναγνώρισης για κάποιον ,τότε 

αυτός είναι διάσημος.

 

8. Διαφορά                                                                                                          

Σύνθετη λέξη από την πρόθεση «δια» και το ουσιαστικό «φορά» από το ρήμα «φέρω».             

Το Α  δεν είναι το ίδιον ή ταυτόν με το Β.                                                                                     

 Αν Α=10 και Β=8 τότε για να γίνει το Α ίδιον ή ταυτόν ή να ταυτιστεί με το Β , πρέπει να αφαιρέσω από το Α ένα ποσόν  Α-Β=2.

Αυτό το ποσόν  λέγεται Δια- φορά.                    

Το 2 μεσολαβεί ανάμεσα στο Α και στο Β. Ή το Α δια- φέρει από το Β κατά 2.                   

 Ή το 2 είναι η Διαφορά τους.

 

 

 

9.Διαπραγμάτευση

 Αν ο Α λαός και ο Β λαός έχουν διαφορές που μπορούν να προκαλέσουν πόλεμο, οφείλουν να ξεκινήσουν Δια-πραγματεύσεις.  

Δηλαδή να μεσολαβήσουν συζητήσεις ( δια) , ώστε οι διαφορές να πραγματευτούν , να αντιμετωπιστούν  χωρίς βία.

 

10.Διαίρεση

Σύνθετη λέξη από την πρόθεση «δια» και το ρήμα «αιρέω-ώ».

Αιρέω-ώ ,σημαίνει παίρνω με τα χέρια μου, παίρνω για τον εαυτό μου, παίρνω από κάποιον κάτι, αφαιρώ.

Όταν ανάμεσα σε δύο αριθμούς Α,Β, μεσολαβεί (δια),ένας κανόνας για να μπορέσει με αυτόν ο Β να αποσπάσει από τον Α ένα μέρος 

(εδώ το ρήμα αιρώ),τότε ο Β διαιρεί τον Α.

11.Διαμπερής

Σύνθετη λέξη από την πρόθεση «δια» και το ρήμα «αμπείρω <αναπείρω< πέρω» που σημαίνει περνώ από την μια άκρη ως την άλλη.

«Το τραύμα του ήταν διαμπερές».. 

Όταν στη μάχη κτυπήθηκε κάποιος από σφαίρα μπροστά στη κοιλιά, που πέρασε και βγήκε  πίσω από την πλάτη, τότε λέμε ότι το 

τραύμα είναι διαμπερές γιατί μεσο-λάβησε η σφαίρα (δια) και πέρασε (πέρω) από τη μια άκρη ως την άλλη τ’ ανθρώπινο σώμα. 

 

12.Διευθύνω

Σύνθετη λέξη από την πρόθεση «δια»  και το ρήμα «ευθύνω».

Τι σημαίνει ευθύνω;

Είναι γνωστό από τη Γεωμετρία  ότι η ευθεία είναι συντομότερη από κάθε άλλη. 

Δηλαδή αν θέλω να μεταβώ από το σημείο Α στο σημείο Β και κινούμαι με σταθερή ταχύτητα, τότε  αν διανύσω το ευθύγραμμο τμήμα 

ΑΒ θα φτάσω στο Β στο συντομότερο χρονικό διάστημα, από οποιαδήποτε άλλη διαδρομή που δεν ταυτίζεται με την ΑΒ.

Από την ευθεία, παράγεται το ρήμα ευθύνω με την έννοια  ότι κινούμαι σε ευθεία γραμμή.

Υπάρχει στην πραγματική ζωή κίνηση σε ευθεία γραμμή; 

Όταν βρίσκομαι στη θέση Α και δέχομαι την εντολή να ενεργοποιηθώ για να πραγματοποιήσω ένα έργο, να φτάσω στο τέλος αυτού 

του έργου ή να κάνω πράξη το σκοπό,τότε μοιάζω να κινούμαι σε ευθεία γραμμή. 

Η σειρά των ενεργειών μου είναι προσομοίωση ευθείας γραμμής, με αρχή την θέση μου, την ώρα που δέχτηκα την εντολή και πέρας 

τη θέση μου, όταν ολοκλήρωσα το έργο σωστά και στο συντομότερο δυνατό χρόνο.    

Όταν ευθύνομαι για κάτι, ή έχω την ευθύνη για να πραγματωθεί κάτι, τότε πρέπει να κινηθώ για να το πραγματοποιήσω στο 

συντομότερο χρόνο . 

Να επιλέξω δηλαδή μια σειρά από ενέργειες με τις οποίες αυτό θα πραγματωθεί.

Το σύνολο αυτών των ενεργειών να προσομοιάζει με ευθεία και να κινηθώ πάνω σ’ αυτήν την ευθεία με στόχο να φτάσω στην 

πραγμάτωση του έργου, στο συντομότερο χρόνο .

Εκείνος που μεσολαβεί (δια)για να πάρω την ευθύνη, την εντολή να κάνω πράξη ένα έργο  με διευθύνει.  

Αυτό συμβαίνει σε οποιαδήποτε διεύθυνση, από ένα στρατόπεδο , μέχρι ένα σχολείο. Από την αστυνομία, ένα δήμο, μια βιομηχανία 

μέχρι την διεύθυνση σε οποιοδήποτε υπουργείο.

Σκεφτείτε: 

«Έστω ένας  διευθυντής σε ένα τμήμα  βιομηχανίας παραγωγής γάλακτος,στο τμήμα των προμηθειών. 

Έστω ότι δίνει εντολή σε εργαζόμενο να συγκεντρώσει πληροφορίες για παραγωγούς ,και συγκεκριμένα για τις τιμές πώλησης της 

πρώτης ύλης του γάλακτος και για την ποιότητα διατροφής των ζώων.

 Είναι υποχρεωμένος  ο εργαζόμενος  να πραγματοποιήσει την έρευνα στον χρόνο που θα ικανοποιεί τον  ίδιο, ή στον συντομότερο 

δυνατό χρόνο;…»

Σκεφτείτε: 

«Ο διευθυντής θα αξιολογήσει τον εργαζόμενο. 

Η αξιολόγηση θα περιέχει μόνο την επάρκεια της έρευνας όσον αφορά το πλήθος των παραγωγών γάλακτος και τις πληροφορίες για 

τις τιμές και την ποιότητα διατροφής των ζώων; 

Θα περιέχει η αξιολόγηση και τον χρόνο που χρειάστηκε ο εργαζόμενος για να  ολοκληρώσει το έργο της έρευνας που του 

ανατέθηκε;»

Φυσικά η αξιολόγηση θα περιλαμβάνει και τα  δύο. 

Και την επάρκεια της έρευνας αλλά και τον χρόνο στον οποίο ο εργαζόμενος την ολοκλήρωσε.

 

13.Διοικώ

Σύνθετη λέξη από την πρόθεση «δια» και το ρήμα «οικέω-ώ».

Τι είναι ο οίκος;

Ο οίκος δεν είναι μόνο η κατοικία, το σπιτάκι, αλλά ο χώρος ζωής . 

Ο χώρος που θα επιτρέψει στον άνθρωπο να τραφεί, καλλιεργώντας τη γη , εκτρέφοντας ζώα ,ο χώρος που θα επιτρέψει στον 

άνθρωπο να επιβιώσει.

Ας υποθέσουμε ότι υπάρχει ένα μεγάλο κτήμα που ανήκει σ’ ένα κτηνοτρόφο. Εκεί ο ιδιοκτήτης έχει ένα σύνολο από εγκαταστάσεις 

στις οποίες εκτρέφει τα ζώα του… 

Το κτήμα είναι στο στόχαστρο ενός επιχειρηματία, που θέλει  να το αγοράσει και να κτίσει εκεί μια βιομηχανία.

Προσεγγίζει τον ιδιοκτήτη και του προσφέρει χρήματα για την αγορά. Ο κτηνοτρόφος δέχεται κι αγοραπωλησία γίνεται.

Μερικούς μήνες μετά,στη θέση των βοσκοτόπων έχει κτισθεί και λειτουργεί μια βιομηχανία. 

Εκατοντάδες οι εργαζόμενοι και 10 οι διευθυντές. 

Ποιος διοικεί; Τι σημαίνει Διοικώ; 

Διοικώ σημαίνει Διευθύνω ; Ή κάτι άλλο;

Εκείνος που μεσολαβεί (δια) ,προσφέροντας  τα χρήματα που χρειάζονται  για αποκτήσει ένας χώρος ζωής ,δηλαδή ένας οίκος μια 

ιδιότητα χρήσης και λειτουργίας, αυτός λέγεται Διοικητής.

Δηλαδή; 

Αυτός που μεσολαβεί προσεγγίζοντας τον κτηνοτρόφο και δίνει χρήματα για να αγοράσει το κτήμα.

Αυτός που μεσολαβεί δίνοντας τα απαραίτητα χρήματα για να κτισθούν τα κτήρια για να αγορασθούν τα μηχανήματα και  τα 

μεταφορικά μέσα, οι πρώτες ύλες,αυτός που μεσολαβεί για  να προσληφθούν οι διευθυντές και οι εργαζόμενοι, για να συνδεθεί η 

βιομηχανία με τα δίκτυα ύδρευσης, ηλεκτρισμού, επικοινωνιών, αυτός  που μεσολαβεί (δια) ,για να αποκτήσει ο χώρος ζωής δηλαδή 

ο οίκος , την ιδιότητα της βιομηχανίας είναι ο  Διοικητής .

 

14.Η πρόθεση «ΔΙΑ» δηλώνει την ύπαρξη ζεύξης, γέφυρας ή αιτίας ανάμεσα σε δύο αντικείμενα στη Φύση, πρόσωπα ή πράγματα;

Στο Ομηρικόν Λεξικόν ο Ι.Πανταζίδης γράφει : 

« το ρήμα ζεύγνυμι, σημαίνει ζεύγω ενώνω,φιλιάζω όπως τις σανίδες που αν τις ζεύξω θα συγκροτήσουν  το φύλλο μιας θύρας 

φιλιασμένες ή αγαπημένες η μια  με το άλλη..΄Όπως ζεύγω ή ζευγνύω τ’ άλογα ή τα βόδια για να ενώσω τις δυνάμεις του και να 

κατορθώσω να οργώσω το χωράφι»..

Λίγο μετά ,στο ίδιο λεξικό παρουσιάζει «τον Πατέρα ανδρών και θεών , αυτόν που έχει την μεγαλύτερη δύναμη και αξίωμα από τους 

άλλους, να τους καλεί σε συνέλευση για να αποφασίσουν για όλα τα πράγματα της επικρατείας του, τον παρουσιάζει σαν Αιτία όλων 

των φαινομένων, τον παρουσιάζει να διέπει τις τύχες όλων των ανθρώπων ,αλλά κι αυτόν να υπόκειται στους νόμους της τύχης και 

της ανάγκης».

Το όνομά του;  Ζευς..

Συμβολίζει, δήλωνε και δηλώνει την ύπαρξη ζεύξης, ανάμεσα στα φαινόμενα ,ανάμεσα στ’ αντικείμενα, στα πρόσωπα και τα 

πράγματα της Φύσης.                                                

Το όνομά του στην πτώση που παρουσιάζει τις αιτίες ,στην αιτιατική κλίνεται «τον Δία».. 

Ήταν το μέσον που γεφύρωνε τα φαινόμενα ,τα πράγματα και τα αντικείμενα στη Φύση! 

Ήταν η γέφυρά τους, η ζεύξη τους!                                           

 Έμεινε άραγε, ο απόηχος από κείνη τη πίστη, στην πρόθεση που στην Γλώσσα μας δηλώνει αυτήν τη γέφυρα, αυτή τη ζεύξη, αυτό 

που μεσολαβεί ανάμεσα σε δύο φαινόμενα , αντικείμενα ,πράγματα ή πρόσωπα στη Φύση, στην πρόθεση που ‘χει σαν νόημα την 

μεσολάβηση, που εξηγεί που ερμηνεύει, που συγκροτεί την αιτία για ότι γίνεται , την πρόθεση «διά»;



Η έννοια της Σχέσεως                                                                 


Η  Σχέση είναι μια λέξη που  έχει μαθηματικό περιεχόμενο,αυστηρότατο κι όμως το νόημά της είναι απλούστατο, τίποτα περισσότερο 

τίποτα λιγότερο από ένα «πάρε - δώσε».

Η σχέση είναι ουσιαστικό που παράγεται από τον Β’ Αόριστο του ρήματος έχω:  :Έσχον.

Δηλαδή είχα στο παρελθόν κάτι .Έστω ότι είχα 100 ευρώ.Σήμερα ,στο παρόν έχω κάτι άλλο.20 ευρώ.

Γιατί;

Διότι  «έδωσα  ένα μέρος από ότι είχα»,  για παράδειγμα  τα 80 από τα 100 ευρώ   και «πήρα ενδεχομένως  κάτι»,όπως διάφορα 

ενδύματα,ρούχα που είχα ανάγκη.

Η Σχέση επομένως συνδέει,απαιτεί για να υπάρξει η ίδια  ,την ύπαρξη το λιγότερο  δύο  ή περισσότερα από δύο μέρη.

Εμένα που «έδωσα» και τον άλλον που  «πήρε».Άρα ευρίσκονται σε Σχέση εκείνος που  δίνει κάτι και ο άλλος που το παίρνει. 

Προσδιορίζοντας το τι δίνεται και το τι παίρνεται προσδιορίζουμε και το νόημα, το περιεχόμενο της Σχέσης.

Κατ’ αυτόν τον τρόπον οι  Κανόνες, οι  Νόμοι, το Σύνταγμα ενός κράτους, η Οικονομία, τα Μαθηματικά, η  φιλία , το Δίκαιο, τα 

κοινωνικά δικαιώματα είναι Σχέσεις..

Κοινόν ,ή το αυτόν ,ή το ίδιον νοηματικό στοιχείο σε όλες αυτές τις λέξεις είναι η Σχέση. 

Με κοινόν στοιχείον αυτή ,κτίζονται όλες .                                                                                

Αν τις αναλύσουμε ,με τον τρόπο που το εκπαιδευτικό σύστημα τις παρουσιάζει σήμερα  στη χώρα μας  και τις ανασυνθέσουμε με 

κοινό δομικό υλικό αυτό το  νόημα τούτο το  «πάρε-δώσε»,ή  με κοινό δομικό υλικό το νόημα της Σχέσης ,τότε θα κατάλάβουμε ,θα 

κατανοήσουμε δεκάδες στοιχεία που εξηγούν,που ερμηνεύουν το σκηνικό της ζωής. Θα λέγαμε με τη φωνή του λαού: 

«μ’ ένα σμπάρο ,δυο τρυγόνια».

Αν αναρωτηθούμε για κάθε μια από αυτές τις λέξεις, ποιος δίνει ,τι δίνει ,σε ποιον τότε αποκαλύπτουμε με σαφή τρόπο την έννοιά 

της,το νόημά της ,το νοηματικό της περιεχόμενο.

Για κάθε μια λοιπόν από αυτές τις διαφορετικές μεταξύ τους λέξεις , οι μαθητές έχουν μια μικρή ιδέα για το «τι είναι», από την ίδια 

τους τη ζωή .Μια μικρή ιδέα για αυτό το «πάρε-δώσε» που κρύβεται πολύ καλά μέσα τους.

 

Ο Κανόνας κι ο Νόμος σαν Σχέσεις

Στο Σχολείο για παράδειγμα ,όλοι οι μαθητές από την πρώτη μέρα της φοίτησης μαθαίνουν για τον Σχολικό Κανόνα. 

Ένα Κανόνα που όλοι οφείλουν να  τηρούν ,ένα Κανόνα με τον οποίο όλοι οφείλουν να συμμορφώνονται.

Πριν φτάσουν στην ανάγκη να δώσουν τον ορισμό, έχουν ακούσει τη Διεύθυνση να διαβάζει τον Κανόνα με τον οποίο θα λειτουργήσει 

το Σχολείο: «Δεν επιτρέπεται η βία, η αργοπορία προσέλευσης,η καταστροφή εξοπλισμού κλπ»..

Αν  λοιπόν ρωτηθεί ο μαθητής : «Ποιος έδωσε τον Κανόνα;» Θ’ απαντήσει : «Η Διεύθυνση».. 

Αν ρωτηθεί ο μαθητής: «Ποιοι πήραν τον Κανόνα;» Θ’ απαντήσει: «Οι μαθητές».. 

Αν ρωτηθεί ο μαθητής:   «Όταν σου έδωσαν τον κανόνα,   τι είναι αυτό που σου έδωσαν;  Οδηγίες,  εντολές;..Τι;»…   

Θ’ απαντήσει: «Εντολές. Οδηγίες που είμαι-στε υποχρεωμένοι να τηρήσουμε , να συμμορφωθούμε μ’ αυτές. Διαφορετικά ,θα 

υποστούμε ποινές»… 

Αν ρωτηθεί ο μαθητής:   «Ο κανόνας αυτός , ισχύει για όλους τους κατοίκους της περιοχής, ή μόνο για τους μαθητές;».. 

Θ’ απαντήσει: «Μα μόνο για τους μαθητές»…

Μ’ αυτή την ανάλυση του γεγονότος ,μέσα από το οποίο κάθε μαθητής ζει ,βιώνει τον κανόνα, προκύπτει η δυνατότητα του ορισμού 

οποιουδήποτε Κανόνα, σ’οποιοδήποτε χώρο της ομαδικής ζωής.

 Όπως στους χώρους του αθλητισμού , στο βόλεϊ ή στο ποδόσφαιρο.  Ή σε οποιοδήποτε χώρο χρειάζονται οι κανόνες για να υπάρξει 

ο χώρος αλλά και να λειτουργήσει  :

«Κανόνας  είναι μια Σχέση που ισχύει για μια ομάδα ανθρώπων. 

Π.χ με το κανόνα στο άθλημα του Βόλεϊ, δίνεται η εντολή στους αθλητές, να μην αγγίζουν το φιλέ, ή με τον ποδοσφαιρικό κανόνα 

αποβάλλεται από το παιγνίδι εκείνος ο παίκτης που θα κτυπήσει αναίτια και εκτός φάσης ,παίκτη της αντίπαλης ομάδας»….

Κάθε μαθητής ,έχει  ακούσει από τους γονείς ότι «είναι Νόμος, απαγορεύεται για όλους ο φόνος,ή απαγορεύεται για όλους η 

κλοπή.Με ποινή για τον φονιά και τον κλέφτη ,φυλάκιση»..                                                                                                                                              

 Μ’ αυτή την ανάλυση του γεγονότος ,μέσα από το οποίο κάθε μαθητής ζει ,βιώνει τον Νόμο, προκύπτει κι η δυνατότητά του να  τον 

ορίσει:  

«Νόμος είναι ένας Κανό-νας,μια Σχέση δηλαδή που ισχύει  για όλους εκείνους που κατοικούν σε μια χώρα. Μια εντολή που δίνεται σ’ 

ένα σύνολο από κείνους που κατοικούν σε μια χώρα.Και ποινές που θα υποστούν εκείνοι που δεν τηρούν την εντολή.»


Το Σύνταγμα ένα σύνολο από Σχέσεις

Όταν ο μαθητής έχει μάθει   τι είναι ο Κανόνας κι ο Νόμος, τότε  με ανάλογο τρόπο θα καταλάβει ,θα κατανοήσει και την έννοια του 

Συντάγματος.                                         

Θα είναι σε θέση να δώσει ένα πρώτο ορισμό:« Ένα  σύνολο  Σχέσεων που βάζει σε τάξη  τις δράσεις σε μια χώρα είναι το Σύνταγμα.

Τις οικονομικές ανταλλαγές,την εκπαίδευση, την ασφάλεια , τις διαπροσωπικές σχέσεις»..

Θα είναι σε θέση να δώσει ορισμούς για την Οικονομία:  Η Οικονομία είναι ένα σύνολο από  Σχέσεις. Γιατί; Μα οικονομία σημαίνει 

 ανταλλαγές.Δηλαδή  δίνουμε χρήματα και παίρνουμε προϊόντα.

Σε οποιοδήποτε γεγονός συμβαίνει ένα  «πάρε–δώσε»,τότε σ’ αυτό υπάρχει το κοινόν , το ίδιον ή το αυτόν με άλλα.

 Η ομοιότητα με τα άλλα:Είναι η Σχέση. 

Βιώνοντάς το , ο μαθητής αποκτά τη δυνατότητα ν’ ανέβει εύκολα τα σκαλοπάτια της Γνώσης.  

Πάνω στο Κοινόν, στο ίδιο, ή στο ταυτόν, πάνω σ’ αυτή την Ομοιότητα κτίζει το Όλον της Γνώσης,από εκείνα τα στοιχειώδη Μέρη που 

δίνουν στο Όλον  ότι του λείπει ή παίρνουν απ’ αυτό ότι περισσεύει.

Η Γνώση γίνεται μια ευχάριστη και διασκεδαστική περιπέτεια. Ένα είδος παζλ,ένα σταυρόλεξο…


Η Φιλία είναι Σχέση

Ας προσπαθήσουμε να γνωρίσουμε τη Φιλία. Για να την ορίσουμε..                                                                           

 Αν  ο μαθητής έχει  βιώσει μια φιλία, τότε αναλύοντάς τη,θα βρει όλα τα στοιχειώδη μέρη για να φτάσει στον ορισμό της. Να μιλήσει 

γι αυτή με σαφήνεια. Να πει «τι είναι». ..

Ας φανταστούμε ένα παιδάκι στα πέντε  του χρόνια. Τον Θανασάκη..                                                        

Αρχίζει να κάνει παρέα μ’ ένα άλλο μικρούλη . Τον Πέτρο..Τον ονομάζει φίλο του. Έχει ακούσει τη λέξη, έχει δει παρέες κλειστές, 

παιδάκια να παίζουν σ’ αυτές με φίλους και θα’ θελε κι αυτό να έχει μια σταθερή, δικιά του παρέα.. Δικούς του φίλους. Να παίζει 

μαζί τους, να περνά καλά, να διασκεδάζει..                                                        

Όποτε έχει ανάγκη, ο φίλος να είναι εκεί.                                                                           

 Μέσα του ο Θανασάκης ,προσμένει από τον υποψήφιο φίλο ,χωρίς να το έχει συνειδητοποιήσει πολλά. Να του δίνει τα  παιγνίδια 

του, να τον υποστηρίζει, να τον  παίζει, να τον  διασκεδάζει.  Να μην τον προδίδει, να τον εμπιστεύεται..

Αυτές είναι οι πρώτες του  σκέψεις ,η ελπίδα ,τ’ όνειρο για μια φιλία... Η θεωρία..

Κι η πράξη; ..Τα γεγονότα ; .. θ’αληθεύσουν τις σκέψεις του, την ελπίδα του , τ’ όνειρό του; .. Θ’αληθεύσει η πράξη , η ίδια η ζωή  

με τα  γεγονότα της ,την θεωρία;..

Ας δούμε τι συνέβη..

Την πρώτη μέρα ο Πέτρος επισκέφτηκε τον Θανασάκη .                                                       

Στο δικό του σπίτι ο Θανασάκης ,έδωσε  πρόθυμος τα παιγνίδια του στον Πέτρο.           

Κι ο Πέτρος χάρηκε ,έπαιξε  διασκέδασε.. Κάποια στιγμή ,πάνω στο παιγνίδι, απρόσεκτος έσπασε μια μικρή κορνίζα. Ο μικρός 

Θανάσης τον κάλυψε.. Την επόμενη με-ρα ,στο ίδιο σπίτι, προστέθηκε στη παρέα κι ένας άλλος μικρός, ατίθασος, που τα ήθελε όλα 

δικά του. Μάλωσε με τον Πέτρο .Κι ο Θανάσης πήρε το μέρος του Πέτρου.. Έτσι ένιωθε ότι έπρεπε να πράξει.. Πίστευε ότι αυτό 

απαιτούσε η Φιλία του με τον Πέτρο..

Μερικές μέρες αργότερα, ήταν η σειρά του Θανάση να επισκεφτεί τον Πέτρο.. Γεμάτος χαρά ο Θανασάκης, ανυπομονούσε να παίξει με 

τα παιγνίδια του Πέτρου. Μα ο Πέτρος δεν ήθελε ..                                                                                                          

Παρά τα παρακάλια του μικρού του «φίλου» αλλά και των γονιών του που έβλεπαν το μικρό Θανάση να υποφέρει και να στεναχω-

ριέται ο Πέτρος ήταν ανένδοτος.          

 Ο Θανασάκης αποτελούσε  απειλή για τα παιγνίδια του..                                                        

Κι όταν ο στεναχωρημένος μικρός επισκέπτης έσπασε ένα ποτήρι, ο Πέτρος δικαιωμένος φώναξε:«Μαμά ο Θανάσης  έσπασε το 

ποτήρι..Και θέλατε να τον αφήσω να παίξει με τα παιγνίδια μου.. Να μου τα καταστρέψει..»

Ο μικρός Θανάσης ,πληγωμένος , με κλάματα, κατάλαβε ότι ο Πέτρος δεν ήταν αυτό που περίμενε, δεν ήταν «φίλος» του.

Δεν μπορούσε μ’ αυτά που έκανε να είναι ή να γίνει «φίλος» του. Δεν του έδωσε ότι είχε ανάγκη. Τον πίκρανε.Τον πρόδωσε.            

Για πρώτη φορά ο Θανασάκης, κατάλαβε ,κατανόησε, έμαθε ποιο είναι το περιεχόμενο της Φιλίας.. Τώρα, μέσα από τη δικιά του 

εμπειρία, μπορούσε με λόγια να πει τι είναι , να την ορίσει: «Φιλία  είναι μια Σχέση σύμφωνα με την οποία, δίνουμε  σε κάποιον ότι 

χρειάζεται όποτε έχει ανάγκη,περιμένοντας  να πάρουμε σαν αντάλλαγμα απ’ αυτόν τ’ ανάλογα.Σε κάθε περίπτωση που 

χρειαζόμαστε κάτι ,που έχουμε  ανάγκη σε κάτι».


Το αίσθημα του Δικαίου και τα κοινωνικά δικαιώματα είναι Σχέσεις


Το  Δίκαιο είναι εκείνη η Σχέση,στην οποία δίνουμε ανάλογα με ότι παίρνουμε ή παίρνουμε ανάλογα με όσα έχουμε δώσει

Ο Αριστοτέλης μιλά για το δίκαιο σαν την ανάγκη να συμβεί σε κάθε πράξη το ανάλογο, «το αντιπεπονθέναι».

Δηλαδή να πάθει κάποιος ανάλογα με όσα προκάλεσε. Θετικά ή αρνητικά.                                      

Αλλά και σε κάθε σημείο πάνω στη γη, παντού νιώθουν το Δίκιο ,το αισθάνονται όταν έχοντας δώσει σε κάποιον κάτι περιμένουν να 

πάρουν από αυτόν, το ανάλογο. Παραδείγματα πολλά σε όλα τα επίπεδα στα οποία εκδηλώνεται η ομαδική μας ζωή:

:Ο μαθητής που διαβάζει πολύ περιμένει να βαθμολογηθεί η προσπάθειά του από το δάσκαλο, με ανάλογο βαθμό. Θα δικαιωθεί όταν 

η βαθμολογία του θα είναι υψηλή. Θα νιώσει πίκρα ,απογοήτευση ή και οργή, αν η βαθμολογία του είναι χαμηλή. Αυτή η πίκρα, η 

απογοήτευση ,η οργή είναι η έκφραση του αισθήματος της Αδικίας που νιώθει.  

Όταν ο νέος στρατεύεται για να υπηρετήσει την πατρίδα και γίνει πόλεμος,τότε έχει καθήκον να δώσει και τη ζωή του για τη κοινω-

νία

Περιμένει λοιπόν από τη κοινωνία το ανάλογο.Ποιο είναι το ανάλογον,δηλαδή το Δίκαιον; 

Ο νέος δίνει και την ίδια του τη ζωή! 

Το ανάλογο είναι να πάρει από τη κοινωνία ότι χρειάζεται για να ζήσει.

Και τι χρειάζεται ; Εργασία και  ιατρική περίθαλψη  σε κάθε περίπτωση που ασθενήσει. 

Γι αυτό ακριβώς το λόγο,λέμε ότι η εργασία κι η Υγεία είναι Κοινωνικά Δικαιώματα.


Η Συνάρτηση είναι Σχέση.                                                                                                             

Κάθε συνάρτηση αποτελείται από δύο σύνολα αριθμών.                                                      

Το ένα λέγεται Πεδίο Ορισμού και είναι το σύνολο των αριθμών  που μπορεί να πάρει η μεταβλητή τιμή χ.                                                                                                                 

Το δεύτερο σύνολο λέγεται Πεδίο Τιμών και είναι οι αριθμητικές τιμές που θα πάρει η συνάρτηση,αν δώσουμε στο χ μια τιμή από το 

Πεδίο που ορίζεται η Συνάρτηση.                                                                                                                                               

Δηλαδή  κάθε συνάρτηση είναι μια Σχέση ανάμεσα σε δύο σύνολα από αριθμούς

Στο Πεδίο Ορισμού και στο Πεδίο Τιμών.                                                                                      

Ή στις Συναρτήσεις, δίνουμε τιμές στο χ και παίρνουμε τιμές ψ =φ(χ).

Παράδειγμα

Έστω η Συνάρτηση Ψ=Φ(Χ) η οποία ορίζεται από την αλγεβρική παράσταση 3Χ+2           

Η Συνάρτηση ορίζεται στο σύνολο των ακεραίων (0,5),δηλαδή η μεταβλητή χ ,μπορεί να πάρει τις τιμές 1,2,3 και 4.

Το Σύνολο των τιμών είναι(5,8,11,14)

Αν δώσουμε στο χ την αριθμητική τιμή 1,τότε παίρνουμε ψ=φ(1)=3 * 1+ 2=5

Αν δώσουμε στο χ την αριθμητική τιμή 2,τότε παίρνουμε ψ=φ(2)=3 * 2+ 2=8

Αν δώσουμε στο χ την αριθμητική τιμή 3,τότε παίρνουμε ψ=φ(3)=3 * 3+ 2=11

Αν δώσουμε στο χ την αριθμητική τιμή 4,τότε παίρνουμε ψ=φ(4)=3 * 4+ 2=14

Δηλαδή όταν δίνω στο Χ μια τιμή από το σύνολο (0,5),τότε παίρνω μια τιμή από το σύνολο (5,8,11,14).

Επομένως η συνάρτηση Ψ=Φ(Χ)=3Χ+2 είναι μια Σχέση ανάμεσα στα σύνολα του Πεδίου Ορισμού και του Πεδίου Τιμών της συνάρτη-

σης .                     

Μια σχέση  που ορίζεται από την αριθμητική τιμή που θα πάρω,όταν στο γινομένο 3Χ, δηλαδή στην τριπλάσια τιμή από  τη τιμή  που 

θα δώσω στο Χ, προσθέσω  και το σταθερό αριθμό 2. ..

Ο Αριστοτέλης θεμελίωσε κι ανέπτυξε  την οδό ή την μέθοδο για να φτάσουμε στην αλήθεια για οποιαδήποτε θεωρητική υπόθεση ,με 

την περιγραφή με λόγια των γεγονότων.  

Οι λεκτικές περιγραφές είναι ανάγκη να είναι ακριβείς και να παρουσιάζουν «ότι είναι όπως είναι και ότι δεν είναι όπως δεν είναι» .

Οι περιγραφές των μερών εκφράζουν νοήματα. 


Αυτά τα λόγια,αυτός ο Λόγος εκφράζεται με κανόνες που ορίζουν την ορθή Συλλογιστική.                                                                                                                

Σε κάθε γεγονός μετέχουν με ένα μέρος από το νόημά τους πολλά και διαφορετικά μεταξύ τους όντα.                                                                                                                                 

Ο Αριστοτέλης εντοπίζει το κοινόν ή το ίδιο ή το αυτόν το ονομάζει και το ορίζει. 

Είναι η παράμετρος που είναι μεταβλητή,μπορεί δηλαδή να πάρει πολλές και διαφορετικές αριθμητικές τιμές.                                                                                                  

Επειδή το ερευνούμενο γεγονός , γίνεται από σύνθεση πολλών και διαφορετικών όντων που μετέχουν σ’ αυτό με κάτι από το 

νόημά τους,δηλαδή μετέχουν στο γεγονός με κάτι  κοινόν ή το ίδιον, ο Αριστοτέλης με την διατύπωση των Συλλογισμών  εισηγείται 

ό,τι χρειάζεται η Επιστήμη για να θεμελιωθεί και να αναπτυχθεί: Τις σχέσεις ανάμεσα σ΄αυτά ,τα  κοινά.Τις πιθανές συνθέσεις των 

κοινών, δια των οποίων το γεγονός πραγματώνεται.                                                                                                                           

Όταν αυτές οι σχέσεις συμβολοποιηθούν  τότε περνάμε από το χώρο των Συλλογισμών ,στο χώρο της Μαθηματικής Λογικής και κατ’ 

επέκταση στο χώρο του Απειροστικού Λογισμού.

Οι σχέσεις γίνονται οι μαθηματικές Συναρτήσεις.                                                                                                                           

Είναι λοιπόν δυνατόν  να περιγράψουμε το γεγονός που ερευνούμε με λόγια, να ονομάσουμε και να ορίσουμε τα κοινά, να τα 

εντάξουμε σε πιθανές σχέσεις ,να δημιουργήσουμε δηλαδή τις μαθηματικές συναρτήσεις που συμβολοποιούν  το γεγονός .                                                                                                                                            

Και να προχωρήσουμε σε μετρήσεις των παραμέτρων, όταν η συνάρτηση δουλεύει μέσα στην ίδια τη ζωή. 

Όταν μετρήσεις αληθεύουν την συνάρτηση που δημιουργήσαμε για να περιγράψουμε και να ερμηνεύσουμε το γεγονός, τότε έχουμε 

μια Επιστημονική ανακάλυψη.

 

 Η έννοια της Οργάνωσης ανάπτυγμα Σχέσεων

Χωρίς οργάνωση δεν μπορούμε να πραγματοποιήσουμε κανένα σκοπό.

Έχει τρία μέρη: Τον Σκοπό, τις σχέσεις και τα στοιχεία.

Είναι  οι απαραίτητες Σχέσεις που πρέπει να δοθούν σε στοιχεία για να πραγματοποιήσουν  ένα Σκοπό.

Παράδειγμα: Ποια πρέπει να είναι η οργάνωση μιας ομάδας θεάτρου ;

Ένας  θεατρικός επιχειρηματίας,θέλοντας να κερδίσει χρήματα,χρηματοδοτεί κι ανεβάζει  στο ιδιόκτητό του θέατρο,μια κωμωδία του 

Σαίξπηρ.

Προσλαμβάνει ένα καλό σκηνοθέτη και αυτός του προτείνει το έργο «Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι».Ο επιχειρηματίας συμφωνεί.

Δίνει τα απαραίτητα χρήματα, προσλαμβάνονται ηθοποιοί, ηχολήπτες, ηλεκτρολόγοι, ενδυματολόγοι κι οι πρόβες ξεκινούν.

Μπορείς να διακρίνεις τα μέρη της οργάνωσης σ’ αυτή την ομάδα του θεάτρου;

Δηλαδή ,τα Στοιχεία ,τις Σχέσεις και  το Σκοπό;                                                                  

Παρατήρηση:Αν αναλύσουμε το θεατρικό γεγονός,τα απλά του μέρη,χωρίς τα οποία δεν είναι δυνατόν να υπάρξει είναι τα Στοιχεία

(Χωρίς τα Στοιχεία δεν μπορεί να υπάρξει εκείνο που θέλω να οργανώνω.)                              

 Έτσι  ο επιχειρηματίας, το θέατρο, οι  θεατές, τα εισιτήρια, οι ηθοποιοί, ο σκηνοθέτης, ο ηχολήπτης κλπ είναι τα Στοιχεία.                                                                                                        

Οι εντολές που δίνονται κι  οι πραγματώσεις των εντολών από αυτούς που τις παίρνουν είναι  οι Σχέσεις

Το κέρδος και μια καλή παράσταση είναι ο Σκοπός .

                                                                                                                                                                                                               

 

Comments